يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿۱﴾
اى ايمان آوردگان! بر خدا و رسولش پيشى نگيريد و از خدا بترسيد كه او شنواى داناست (۱)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ﴿۲﴾
اى مؤمنان! صدايتان را از صداى پيامبر فراتر نكنيد و همان طور كه با يكديگر بلند سخن مى گوييد با او بلند سخن نگوييد، مبادا بى آن كه متوجه شويد اعمالتان ضايع شود (۲)
إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ ﴿۳﴾
آنان كه نزد رسول خدا آهسته سخن مى گويند همان كسانى هستند كه خدا دلهايشان را به پرهيزگارى آزموده است و آنها را آمرزش و اجر بزرگى است (۳)
إِنَّ الَّذِينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَاءِ الْحُجُرَاتِ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ ﴿۴﴾
اغلب كسانى كه از آن سوى اتاقها صدايت مى زنند، نادانند (۴)
وَلَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۵﴾
اگر صبر كنند تا به نزدشان بروى براى آنها بهتر خواهد بود و خدا آمرزندۀ مهربان است (۵)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ ﴿۶﴾
اى مؤمنان اگر فاسقى براى شما خبرى آورد در بارۀ آن تحقيق كنيد، مبادا نادانسته به مردم آسيب برسانيد و از كردۀ خود پشيمان شويد، (۶)
وَاعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُولَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ ﴿۷﴾
بدانيد رسول خدا در ميان شماست، چنانچه در بسيارى از امور تابع فرمان شما باشد به مشقت گرفتار مى آييد، ولى خدا با محبوب كردن ايمان براى شما آن را در دلتان جلوه داد و كفر و فسق و عصيان را مورد نفرت شما قرار داد، اينان هدايت يافتگانند، (۷)
فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَنِعْمَةً وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿۸﴾
كرم و احسانى است از جانب خدا كه او داناى فرزانه است (۸)
وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا فَإِنْ بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ ﴿۹﴾
اگر دو گروه از مؤمنان با يكديگر به جنگ در آيند، ميانشان آشتى برقرار كنيد و اگر يكى از آن دو بر ديگرى تجاوز كند با ستمكار بجنگيد تا به فرمان خدا باز آيد و چنانچه باز آمد، ميان آنها به عدالت صلح برقرار كنيد و مجرى عدالت باشيد كه خدا عادلان را دوست دارد (۹)
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿۱۰﴾
مؤمنان برادرند، ميان برادرانتان صلح برقرار كنيد و از خدا بترسيد تا مورد رحمت او واقع شويد (۱۰)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿۱۱﴾
اى مؤمنان! گروهى از مردان نبايد گروه ديگر را مسخره كنند چه بسا آنان از اينان بهتر باشند و زنان نيز نبايد زنان ديگر را، زيرا چه بسا اينان بهتر باشند از يكديگر عيبجويى نكنيد و با القاب زشت يكديگر را نخوانيد كه پس از ايمان آوردن نام فسق بسيار زشت است و آنان كه توبه نمى كنند ستمكارند (۱۱)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ ﴿۱۲﴾
اى مؤمنان! از بسيارى گمانها پرهيز كنيد، زيرا پاره اى از گمانها گناه است و هرگز در كار پنهانى ديگران كنجكاوى نكنيد و غيبت يكديگر را روا ندانيد؛ آيا در ميان شما كسى هست كه دوست داشته باشد گوشت برادر مردۀ خود را بخورد؟ البته كراهت داريد، از خدا بترسيد كه او توبه پذير مهربان است (۱۲)
يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَأُنْثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ﴿۱۳﴾
اى مردم! ما شما را از مرد و زنى آفريديم و شما را دسته ها و قبيله ها كرديم تا يكديگر را بشناسيد ولى گرامى ترين شما نزد خدا پرهيزگارترين شماست، خداوند داناى آگاه است (۱۳)
قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَإِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۱۴﴾
عربهاى باديه نشين گفتند: «ايمان آورديم » بگو: «ايمان نياورده ايد، لكن بگوييد اسلام آورده ايم و هنوز ايمان به دلهايتان درنيامده است و اگر مطيع خدا و رسولش باشيد از پاداش اعمالتان كاسته نمى شود، زيرا خدا آمرزندۀ مهربان است » (۱۴)
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ ﴿۱۵﴾
مؤمنان كسانى هستند كه پس از ايمان آوردن به خدا و رسولش ديگر گرفتار شك نشده اند و با مال و جان خويش در راه خدا به جهاد برخاسته اند، اينان راستگويانند (۱۵)
قُلْ أَتُعَلِّمُونَ اللَّهَ بِدِينِكُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿۱۶﴾
بگو: «آيا مى خواهيد خدا را به آيين خود با خبر كنيد؟ خداوند آنچه در آسمانها و زمين است مى داند و خداوند از همه چيز آگاه است » (۱۶)
يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لَا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿۱۷﴾
بر تو منت مى گذارند كه اسلام آورده اند، بگو: «به خاطر اسلام آوردنتان بر من منت نگذاريد، اگر درست دريابيد خدا بدان سبب كه به ايمان راهنمونتان شده است بر شما منت مى نهد (۱۷)
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿۱۸﴾
خداوند نهان آسمانها و زمين را مى داند و به آنچه مى كنيد بيناست (۱۸)
