بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿۱﴾
آن گاه كه قيامت برپا شود، (۱)
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿۲﴾
در واقع شدنش دروغى نيست (۲)
خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ ﴿۳﴾
گروهى را خوار مى دارد و گروهى را رفعت مى بخشد (۳)
إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿۴﴾
آن گاه كه زمين سخت بلرزد (۴)
وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿۵﴾
و كوه ها متلاشى شود (۵)
فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا ﴿۶﴾
و مانند غبارى پراكنده گردد، (۶)
وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿۷﴾
شما به سه گروه تقسيم شويد: (۷)
فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۸﴾
اول گروه خوشبختان، چه گروه خوشبختى (۸)
وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۹﴾
و ديگر گروه تيره روزان، چه گروه تيره روزى (۹)
وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿۱۰﴾
پيشگامان پيشرو، (۱۰)
أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿۱۱﴾
آنها مقربانند، (۱۱)
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۱۲﴾
و در باغهاى پرنعمت، (۱۲)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۳﴾
گروهى از پيشينيان (۱۳)
وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿۱۴﴾
و قليلى از متأخران (۱۴)
عَلَى سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ ﴿۱۵﴾
بر تختهاى مرصع رو (۱۵)
مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿۱۶﴾
به روى هم به آن تكيه زده (۱۶)
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿۱۷﴾
و نوجوانان جاودانى (۱۷)
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ﴿۱۸﴾
با قدحها و ابريقها و جامهايى از شراب ناب گرداگرد آنها مى گردند (۱۸)
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ﴿۱۹﴾
شرابى كه دردسريش در پى نباشد و از خود بيخود نمى كند (۱۹)
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿۲۰﴾
و هر ميوه اى كه برگزينند (۲۰)
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿۲۱﴾
و گوشت هر پرنده اى كه بدان ميل كنند (۲۱)
وَحُورٌ عِينٌ ﴿۲۲﴾
و حوران سيه چشم (۲۲)
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿۲۳﴾
چونان مرواريد در صدف پنهان، (۲۳)
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۲۴﴾
پاداشى است در برابر اعمالى كه انجام داده اند (۲۴)
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿۲۵﴾
نه سخن لغو و بيهوده اى شنوند و نه گفتار گناه آلود، (۲۵)
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿۲۶﴾
تنها سلام و تحيت (شنوند) (۲۶)
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿۲۷﴾
و گروه خوشبختان، چه گروه خوشبختى (۲۷)
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿۲۸﴾
در زير سدر بى خار، (۲۸)
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿۲۹﴾
موز پر بار، (۲۹)
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿۳۰﴾
سايۀ گسترده، (۳۰)
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ ﴿۳۱﴾
آب روان (۳۱)
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿۳۲﴾
و ميوۀ فراوان (۳۲)
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿۳۳﴾
كه نه به پايان رسد و نه كسى را از آن بازدارند (۳۳)
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿۳۴﴾
زنان گرانقدر (۳۴)
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿۳۵﴾
ما آنان را آفريديم به آفرينشى جديد (۳۵)
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿۳۶﴾
و دوشيزه قرارشان داديم (۳۶)
عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿۳۷﴾
شوهر دوستان همسال (۳۷)
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۳۸﴾
براى گروه دست راست (خوشبختان) (۳۸)
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿۳۹﴾
گروهى از پيشينيان است (۳۹)
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿۴۰﴾
و عده اى از متأخران (۴۰)
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿۴۱﴾
و گروه دست چپ (اهل شقاوت) چه گروه بد يمنى (۴۱)
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿۴۲﴾
در حرارت سوزان و آب جوشان، (۴۲)
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ ﴿۴۳﴾
در سايۀ دودهاى متراكم، (۴۳)
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿۴۴﴾
نه سرد و نه خوش، (۴۴)
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿۴۵﴾
آنها پيش از اين در ناز و نعمت بودند (۴۵)
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ ﴿۴۶﴾
و بر گناه بزرگ اصرار داشتند (۴۶)
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿۴۷﴾
مى گفتند: «آيا وقتى مرديم و خاك و استخوان شديم باز هم برانگيخته خواهيم شد (۴۷)
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿۴۸﴾
و نيز نياكان گذشتۀ ما؟» (۴۸)
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿۴۹﴾
بگو: «گذشتگان و آيندگان (۴۹)
لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿۵۰﴾
همگى در ميعاد معلوم گرد آيند (۵۰)
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿۵۱﴾
آن گاه شما اى گمراهان تكذيب كننده (۵۱)
لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿۵۲﴾
از درخت زقوم خواهيد خورد (۵۲)
فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿۵۳﴾
و شكمها را از آن بيانباريد (۵۳)
فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿۵۴﴾
و در پى آن آب جوشان بنوشيد؛ (۵۴)
فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿۵۵﴾
چونان اشتران تشنه اى كه مى آشامند » (۵۵)
هَذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿۵۶﴾
اين است پذيرايى از آنها در روز قيامت (۵۶)
نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿۵۷﴾
ما شما را آفريديم، پس چرا تصديق نمى كنيد؟ (۵۷)
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ ﴿۵۸﴾
آيا نطفه اى را كه مى ريزند در نظر داريد؟ (۵۸)
أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿۵۹﴾
آيا شما آن را خلق كرده ايد يا ما آفريدگارش هستيم ؟ (۵۹)
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿۶۰﴾
بر شما مرگ را مقدر كرديم و ناتوان از آن نيستيم (۶۰)
عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿۶۱﴾
كه مانند شما را به جايتان بياوريم و شما را به هيئتى كه آن را نمى دانيد باز آفرينيم (۶۱)
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَى فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿۶۲﴾
شما آفرينش نخستين را دانسته ايد پس چرا پند نمى گيريد؟ (۶۲)
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ ﴿۶۳﴾
آيا دربارۀ چيزى كه مى كاريد انديشيده ايد؟ (۶۳)
أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿۶۴﴾
آيا شما آن را مى رويانيد يا ما؟ (۶۴)
لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿۶۵﴾
اگر بخواهيم، آن را به كاه درهم كوبيده اى تبديل كنيم كه تعجب كنيد (۶۵)
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿۶۶﴾
(بگوئيد) ما زيان كرده ايم، (۶۶)
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿۶۷﴾
و بكلى محروميم (۶۷)
أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿۶۸﴾
آيا آبى را كه مى نوشيد ديده ايد؟ (۶۸)
أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ﴿۶۹﴾
آيا شما آن را از ابر فرو فرستاديد يا ما؟ (۶۹)
لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿۷۰﴾
اگر بخواهيم آن را تلخ قرار مى دهيم پس چرا شكر نمى كنيد؟ (۷۰)
أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿۷۱﴾
آيا آتشى را كه مى افروزيد ديده ايد؟ (۷۱)
أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ﴿۷۲﴾
آيا شما درخت آن را آفريديد يا ما؟ (۷۲)
نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ ﴿۷۳﴾
ما آن را يادآورى و وسيلۀ زندگى براى مسافران قرار داديم (۷۳)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۷۴﴾
پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى (۷۴)
فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿۷۵﴾
سوگند به جايگاه ستارگان، (۷۵)
وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿۷۶﴾
اگر بدانيد اين سوگند بزرگى است (۷۶)
إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿۷۷﴾
اين قرآنى است كريم (۷۷)
فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ ﴿۷۸﴾
در لوح محفوظ (۷۸)
لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿۷۹﴾
و جز پاكان به آن دست نيابند (۷۹)
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۸۰﴾
از جانب پروردگار جهانيان نازل شده است (۸۰)
أَفَبِهَذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ﴿۸۱﴾
آيا نسبت به اين كلام خدعه مى كنيد (۸۱)
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿۸۲﴾
و بهرۀ خود را دروغ به حساب مى آوريد؟ (۸۲)
فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿۸۳﴾
پس چرا هنگامى كه جان به گلوگاه مى رسد (۸۳)
وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ ﴿۸۴﴾
و شما در حال نگاه كردنيد (۸۴)
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَكِنْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿۸۵﴾
و ما به او نزديكتر از شما هستيم ولى شما نمى بينيد (۸۵)
فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿۸۶﴾
چنانچه روز جزا را باور نداريد (۸۶)
تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿۸۷﴾
اگر راست مى گوييد او را باز گردانيد (۸۷)
فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿۸۸﴾
اما اگر از مقربان باشد (۸۸)
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ﴿۸۹﴾
در آسايش و از نعمتهاى بهشت متنعم است (۸۹)
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۹۰﴾
اما اگر از گروه خوشبختان بود (۹۰)
فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۹۱﴾
پس سلام بر تو باد از گروه خوشبختان (۹۱)
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿۹۲﴾
اما اگر از تكذيب كنندگان گمراه باشد (۹۲)
فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ ﴿۹۳﴾
در ورود به دوزخ با آب جوشان (۹۳)
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿۹۴﴾
از او پذيرايى شود (۹۴)
إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿۹۵﴾
اين همان حقيقت يقين است، (۹۵)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۹۶﴾
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى (۹۶)
