بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا ﴿۱﴾
بگو گروهى از جنيان به سخنانى كه به من وحى شده است گوش فرا دادند و گفتند: «ما قرآنى بى عيب شنيديم (۱)
يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَلَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا ﴿۲﴾
كه به راه راست هدايت مى كرد، و ما به آن ايمان آورديم و هرگز كسى را با پروردگارمان شريك قرار نمى دهيم، (۲)
وَأَنَّهُ تَعَالَى جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَلَا وَلَدًا ﴿۳﴾
زيرا پروردگار ما در بزرگى و عظمت برتر است، او هرگز براى خود همسر و فرزندى انتخاب نكرده است، (۳)
وَأَنَّهُ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى اللَّهِ شَطَطًا ﴿۴﴾
در حقيقت بى خرد ما پيوسته سخنان ناروايى در بارۀ خدا مى گفت، (۴)
وَأَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا ﴿۵﴾
ما چنين مى پنداشتيم كه هرگز جن و انس بر خدا دروغ نمى بندند (۵)
وَأَنَّهُ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا ﴿۶﴾
از ميان آدميان به مردانى از جنيان پناه مى بردند و آنها سبب افزايش گمراهى و طغيانشان مى شدند (۶)
وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا كَمَا ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَدًا ﴿۷﴾
آنها همان گونه كه شما گمان مى كرديد پنداشتند كه خدا هيچ كس را دو بار زنده نمى كند: (۷)
وَأَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاءَ فَوَجَدْنَاهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيدًا وَشُهُبًا ﴿۸﴾
ما آسمان را جستجو كرديم و آن را پر از محافظان نيرومند و شهاب آتشبار يافتيم (۸)
وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ يَسْتَمِعِ الْآنَ يَجِدْ لَهُ شِهَابًا رَصَدًا ﴿۹﴾
ما در محلى براى گوش دادن مى نشستيم، اما هر كس گوش نشيند شهاب آتشبار را در كمين خود خواهد يافت (۹)
وَأَنَّا لَا نَدْرِي أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًا ﴿۱۰﴾
ما نمى دانيم آيا براى زمينيان شرى خواسته شده يا پروردگارشان خير و صلاح آنها را خواسته است، (۱۰)
وَأَنَّا مِنَّا الصَّالِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَلِكَ كُنَّا طَرَائِقَ قِدَدًا ﴿۱۱﴾
در ميان ما صالحان و ناصالحان وجود دارند، ما گروه هاى يك دستى نبوديم (۱۱)
وَأَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ نُعْجِزَ اللَّهَ فِي الْأَرْضِ وَلَنْ نُعْجِزَهُ هَرَبًا ﴿۱۲﴾
ما چنين فهميديم كه هرگز نمى توانيم در روى زمين بر قدرت خدا غلبه كنيم و از حيطۀ اقتدارش بگريزيم (۱۲)
وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدَى آمَنَّا بِهِ فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا ﴿۱۳﴾
ما چون آيات را شنيديم به او ايمان آورديم، هر كس به پروردگار خود ايمان بياورد نه از نقصان مى ترسد نه از ظلم (۱۳)
وَأَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا الْقَاسِطُونَ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُولَئِكَ تَحَرَّوْا رَشَدًا ﴿۱۴﴾
گروهى از ما مسلمانند و گروهى گمراه هر كس اسلام آورد راه رستگارى را برگزيده است، (۱۴)
وَأَمَّا الْقَاسِطُونَ فَكَانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَبًا ﴿۱۵﴾
اما گمراهان هيمۀ دوزخند (۱۵)
وَأَنْ لَوِ اسْتَقَامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَاهُمْ مَاءً غَدَقًا ﴿۱۶﴾
اگر پايدارى كنند، به آب فراوان سيرابشان مى كنيم، (۱۶)
لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَمَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ عَذَابًا صَعَدًا ﴿۱۷﴾
تا آزموده باشيمشان و هر كه از ياد پروردگارش دل بگرداند به عذاب شديدى گرفتار شود (۱۷)
وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا ﴿۱۸﴾
و اين كه مساجد از آن خداست و كسى را با خدا نخوانيد، (۱۸)
وَأَنَّهُ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًا ﴿۱۹﴾
و چون بندۀ خدا قيام كرد تا خدا را بخواند نزديك بود سر هم فرو ريزند، (۱۹)
قُلْ إِنَّمَا أَدْعُو رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِهِ أَحَدًا ﴿۲۰﴾
بگو: «فقط پروردگارم را مى خوانم و كسى را شريك او قرار نمى دهم » (۲۰)
قُلْ إِنِّي لَا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَلَا رَشَدًا ﴿۲۱﴾
بگو: «من مالك و قادر بر سود و زيان شما نيستم » (۲۱)
قُلْ إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ وَلَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا ﴿۲۲﴾
بگو: هيچ كس مرا از عقوبت خدا پناه نخواهد داد و غير از او هرگز پناهى نخواهم يافت (۲۲)
إِلَّا بَلَاغًا مِنَ اللَّهِ وَرِسَالَاتِهِ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ﴿۲۳﴾
مگر رساندن پيام خدا و انجام رسالتهايش آتش دوزخ از آن كسى است كه خدا و رسولش را نافرمانى كند و جاودانه در آن بماند (۲۳)
حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًا وَأَقَلُّ عَدَدًا ﴿۲۴﴾
هنگامى كه وعده ها را برآورده ببينند، خواهند دانست چه كسى را ياران ناتوان تر است وعده اش كمتر (۲۴)
قُلْ إِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ مَا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَدًا ﴿۲۵﴾
بگو: «نمى دانم زمان انجام وعده نزديك است يا پروردگارم زمانى دور براى آن قرار داده است » (۲۵)
عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا ﴿۲۶﴾
داناى غيب كسى را بر غيب خود آگاه نمى كند (۲۶)
إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا ﴿۲۷﴾
مگر رسولى را كه برگزيند و بى ترديد از پيش رو و پشت سرش مراقبينى مى گمارد (۲۷)
لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالَاتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا ﴿۲۸﴾
تا بداند رسالتهاى پروردگارشان را ابلاغ كرده اند، خداوند به آنچه نزد رسولان است احاطه دارد و عدد هر چيز را شمارش كرده است (۲۸)
