لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾
سوگند به اين شهر (۱)
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾
شهرى كه تو ساكنش هستى (۲)
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾
سوگند به پدر و فرزند، (۳)
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾
ما انسان را در رنج آفريديم (۴)
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾
آيا گمانش اين است كه كسى را توان غلبه بر او نيست ؟ (۵)
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿۶﴾
مى گويد: «مال فراوانى را نابود كردم » (۶)
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿۷﴾
گمان مى برد كسى او را نديده است ؟ (۷)
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ ﴿۸﴾
آيا دو چشم به او عطا نكرديم ؟ (۸)
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿۹﴾
يك زبان و دو لب به او نداديم ؟ (۹)
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿۱۰﴾
به طريق خير و شر راهنمايش نشديم ؟ (۱۰)
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿۱۱﴾
باز به عقبه تن درنداد (۱۱)
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿۱۲﴾
تو نمى دانى عقبه چيست ؟ (۱۲)
فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿۱۳﴾
آزاد كردن بنده است (۱۳)
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿۱۴﴾
يا غذا دادن به (۱۴)
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿۱۵﴾
يتيمى از خويشاوندان (۱۵)
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿۱۶﴾
يا مستمندى خاك نشين در روز قحطى (۱۶)
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿۱۷﴾
آن گاه از كسانى باشد كه به خدا ايمان آوردند و يكديگر را به صبر و مهربانى سفارش كرده باشند، (۱۷)
أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۱۸﴾
اينان گروه خوشبختانند (۱۸)
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۱۹﴾
آنان كه آيات ما را انكار كردند گروه تيره روزانند (۱۹)
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ ﴿۲۰﴾
كه حلقه اى از آتش احاطه شان خواهد كرد (۲۰)
