سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ﴿۱﴾
نام پروردگار بلند مرتبه ات را منزه دار؛ (۱)
الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى ﴿۲﴾
آن كه آفريد، و درست و استوار ساخت (۲)
وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَى ﴿۳﴾
و كسى كه حد برنهاد و هدايت فرمود، (۳)
وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَى ﴿۴﴾
آن كس كه گياهان را بروياند (۴)
فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى ﴿۵﴾
پس آن گاه خشك و سياه گردانيد، (۵)
سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنْسَى ﴿۶﴾
به زودى بر تو خواهيم خواند تا فراموش نكنى، (۶)
إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَى ﴿۷﴾
جز آنچه را خداى دانندۀ آشكار و نهان بخواهد (۷)
وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَى ﴿۸﴾
ما تو را راه آسان ترى مى نماييم، (۸)
فَذَكِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّكْرَى ﴿۹﴾
چنانچه پند مفيد افتد پند ده، (۹)
سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشَى ﴿۱۰﴾
خداترسان به زودى پند گيرند، (۱۰)
وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى ﴿۱۱﴾
اما بدبخت ترين مردم آن باشد كه سر بتابد (۱۱)
الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ﴿۱۲﴾
و او همان است كه در آتش بزرگ دوزخ سرنگون خواهد شد (۱۲)
ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى ﴿۱۳﴾
و در آن نه مى ميرد و نه زنده مى ماند (۱۳)
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى ﴿۱۴﴾
كسى كه خود را تزكيه كند مسلما رستگار شود، (۱۴)
وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى ﴿۱۵﴾
و نام پروردگارش را به ياد آورد و نماز برپا دارد (۱۵)
بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۱۶﴾
ولى شما زندگى دنيا را ترجيح مى دهيد، (۱۶)
وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى ﴿۱۷﴾
در حالى كه آخرت بهتر و پاينده تر است (۱۷)
إِنَّ هَذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَى ﴿۱۸﴾
اين در كتابهاى پيشينيان ذكر شده است، (۱۸)
صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى ﴿۱۹﴾
كتابهاى ابراهيم و موسى (۱۹)
