بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿۱﴾
نوح را به سوى قومش فرستاديم: پيش از آن كه عذاب دردناكى به سراغ قومت برود آنها را بترسان (۱)
قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿۲﴾
گفت: «اى قوم من! من براى شما هشدار دهندۀ آشكارى هستم، (۲)
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ﴿۳﴾
خدا را بپرستيد و از مخالفت او بر حذر باشيد و مرا اطاعت كنيد (۳)
يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿۴﴾
تا گناهانتان را بيامرزد و تا وقت معين شما را مهلت دهد، اگر بدانيد وقتى اجل الهى فرا رسد تأخيرى نخواهد داشت » (۴)
قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا ﴿۵﴾
گفت: «پروردگارا! من شب و روز قوم خود را دعوت كردم، (۵)
فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا ﴿۶﴾
ولى دعوت من جز بر فرارشان نيفزود (۶)
وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ﴿۷﴾
هر وقت دعوتشان كردم تا از آنها درگذرى انگشت در گوش فرو كردند و جامه بر سر كشيدند و سماجت و گردنكشى و تكبر كردند (۷)
ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ﴿۸﴾
گاهى به صداى بلند (۸)
ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ﴿۹﴾
و زمانى علنى و گاه پنهانى به دعوتشان پرداختم (۹)
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا ﴿۱۰﴾
به آنها گفتم: «از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد كه او آمرزنده است، (۱۰)
يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَارًا ﴿۱۱﴾
تا از آسمان باران پى در پى برايتان بفرستد (۱۱)
وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَارًا ﴿۱۲﴾
و با اموال و فرزندان ياريتان كند و باغهاى سرسبز و جويباران جارى برايتان پديد آورد، (۱۲)
مَا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا ﴿۱۳﴾
چرا شما از عظمت الهى نمى ترسيد؟ (۱۳)
وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا ﴿۱۴﴾
در حالى كه شما را در مراحل مختلف آفريده است (۱۴)
أَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ﴿۱۵﴾
مگر نمى بينيد چگونه خداوند هفت آسمان را بر فراز يكديگر آفريد؟ (۱۵)
وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ﴿۱۶﴾
و ماه را در ميان آسمان مايۀ روشنايى و خورشيد را چراغ (فروزانى) قرار داده است (۱۶)
وَاللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا ﴿۱۷﴾
خداوند كه شما را همچون گياهى از زمين روياند (۱۷)
ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا ﴿۱۸﴾
سپس به همان زمين بازتان مى گرداند و ديگر بار بيرونتان مى آورد (۱۸)
وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِسَاطًا ﴿۱۹﴾
خداوند زمين را براى شما بگسترد (۱۹)
لِتَسْلُكُوا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ﴿۲۰﴾
تا از راههاى پهناور آن رفت و آمد كنيد » (۲۰)
قَالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا ﴿۲۱﴾
نوح گفت: «پروردگارا! آنها مرا نافرمانى كردند و پيرو كسى شدند كه مال و فرزندش چيزى جز خسارت بر او نيفزوده است » (۲۱)
وَمَكَرُوا مَكْرًا كُبَّارًا ﴿۲۲﴾
بزرگترين نيرنگها را به كار بردند، (۲۲)
وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا ﴿۲۳﴾
و گفتند: «از معبودان خود دست برنداريد، مخصوصا «ودّ» و «سواع» و «يغوث» و «يعوق» و «نسر» را رها نكنيد » (۲۳)
وَقَدْ أَضَلُّوا كَثِيرًا وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلَالًا ﴿۲۴﴾
بسيارى را گمراه كردند، و جز گمراهى بر ستمكاران نيفزا، (۲۴)
مِمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصَارًا ﴿۲۵﴾
و به كيفر گناهانشان غرق شدند و به آتش درافتادند و در برابر خدا ياورى براى خود نيافتند (۲۵)
وَقَالَ نُوحٌ رَبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا ﴿۲۶﴾
نوح گفت: «پروردگارا! ديّارى از كافران را روى زمين باقى نگذار، (۲۶)
إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا ﴿۲۷﴾
زيرا اگر كسى را باقى گذارى بندگانت را گمراه مى كند و جز نسلى بدكار و ناسپاس به وجود نياورد (۲۷)
رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا ﴿۲۸﴾
پروردگارا! من و پدر و مادرم و هر كه را باايمان به خانۀ من وارد مى شود و مردان و زنان باايمان را بيامرز و ستمكاران را جز به هلاكتشان نيفزا » (۲۸)
