بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
الْحَاقَّةُ ﴿۱﴾
حادثۀ ناگوار (۱)
مَا الْحَاقَّةُ ﴿۲﴾
حادثۀ ناگوار چيست ؟ (۲)
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ ﴿۳﴾
تو نمى دانى حادثۀ ناگوار چيست ؟ (۳)
كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ ﴿۴﴾
قوم ثمود و عاد قيامت را تكذيب كردند، (۴)
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ ﴿۵﴾
اما ثموديان به كيفر طغيان هلاك شدند، (۵)
وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ ﴿۶﴾
ولى عاديان را تندبادى سركش هلاك كرد (۶)
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ ﴿۷﴾
و هفت شب و هشت روز لا ينقطع بر آنها مسلط بود كه آن قوم را از پا افتاده ديدى و همچون تنۀ پوسيدۀ تو خالى درختان خرما بر زمين افتادند (۷)
فَهَلْ تَرَى لَهُمْ مِنْ بَاقِيَةٍ ﴿۸﴾
آيا از آنها كسى را مى بينى كه باقى مانده باشد؟ (۸)
وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ ﴿۹﴾
فرعون و پيشينيان او و نيز ساكنان خطاكار شهرهاى زير و رو شده (۹)
فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَابِيَةً ﴿۱۰﴾
فرستادۀ پروردگارشان را گردن ننهادند و خدا به عذاب سختى گرفتارشان كرد (۱۰)
إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ ﴿۱۱﴾
هنگامى كه آب طغيان كرد بر كشتى نشانديمتان (۱۱)
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ ﴿۱۲﴾
كه پندى به شما داده باشيم و گوشهاى شنوا از يادش نبرند (۱۲)
فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿۱۳﴾
آن گاه كه يك بار نفخۀ صور برآيد (۱۳)
وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً ﴿۱۴﴾
و زمين و كوه ها از جا كنده شود و يكباره در هم بريزد، (۱۴)
فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿۱۵﴾
در آن روز كه حادثه فراز آيد (۱۵)
وَانْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ ﴿۱۶﴾
و آسمان شكافته شود و پايدارى از دست بدهد، (۱۶)
وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَانِيَةٌ ﴿۱۷﴾
فرشتگان گرداگرد آسمان درآيند و هشت فرشته عرش پروردگارت را برافراشته مى دارند (۱۷)
يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ ﴿۱۸﴾
در آن روز همگى به پيشگاه خدا عرضه شويد و از كارهاى شما چيزى پنهان نخواهد ماند (۱۸)
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيَهْ ﴿۱۹﴾
اما كسى كه نامۀ عمل او را به دست راستش دهند، گويد: «بياييد نامۀ عمل مرا بخوانيد (۱۹)
إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيَهْ ﴿۲۰﴾
كه يقين داشتم كه حساب اعمالم را خواهم ديد » (۲۰)
فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ ﴿۲۱﴾
او را زندگى رضايت بخشى خواهد بود، (۲۱)
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ﴿۲۲﴾
در بهشتى برين (۲۲)
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ ﴿۲۳﴾
كه ميوه هايش دستياب است (۲۳)
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيَّامِ الْخَالِيَةِ ﴿۲۴﴾
بخوريد و بياشاميد و به خاطر اعمال روزهاى گذشته تان گوارايتان باد (۲۴)
وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ ﴿۲۵﴾
ولى كسى كه نامۀ اعمال را به دست چپش دهند گويد: «كاش نامۀ عمل من داده نمى شد (۲۵)
وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿۲۶﴾
و نمى دانستم حسابم چيست، (۲۶)
يَا لَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَ ﴿۲۷﴾
اى كاش مرگ پايان كار بود (۲۷)
مَا أَغْنَى عَنِّي مَالِيَهْ ﴿۲۸﴾
مال و منالم مرا بى نياز نكرد (۲۸)
هَلَكَ عَنِّي سُلْطَانِيَهْ ﴿۲۹﴾
و قدرتم نيز از دست رفت » (۲۹)
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿۳۰﴾
او را بگيريد و به زنجير بكشيد (۳۰)
ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿۳۱﴾
و به دوزخ بيفكنيد (۳۱)
ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوهُ ﴿۳۲﴾
و با زنجير هفتاد ذراعى بسته اش داريد، (۳۲)
إِنَّهُ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ ﴿۳۳﴾
زيرا به خداى بزرگ ايمان نياورد (۳۳)
وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿۳۴﴾
و به اطعام مستمندان ترغيب نمى كرد، (۳۴)
فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ ﴿۳۵﴾
پس امروز اين جا يار مهربانى ندارد (۳۵)
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ ﴿۳۶﴾
و طعامش چيزى جز چرك و خون نيست (۳۶)
لَا يَأْكُلُهُ إِلَّا الْخَاطِئُونَ ﴿۳۷﴾
غذايى كه جز خطاكاران خورنده اى ندارد (۳۷)
فَلَا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿۳۸﴾
پس سوگند به ديده ها (۳۸)
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿۳۹﴾
و ناديده ها (۳۹)
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿۴۰﴾
كه بى ترديد اين قرآن كلام رسول بزرگوار است (۴۰)
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ ﴿۴۱﴾
نه گفتار يك شاعر اندكى ايمان مى آوريد (۴۱)
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ ﴿۴۲﴾
و گفتۀ كاهن نيز نيست ليكن اندكى از شما پند مى گيريد، (۴۲)
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۴۳﴾
بلكه آن از جانب پروردگار جهان هستى نازل شده است (۴۳)
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ ﴿۴۴﴾
اگر از طرف خود سخنانى درست كرده و به ما ببندد (۴۴)
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ﴿۴۵﴾
ما هم با قدرت او را بگيريم (۴۵)
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ ﴿۴۶﴾
و شاهرگش را قطع كنيم (۴۶)
فَمَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِينَ ﴿۴۷﴾
و كسى از شما نمى تواند در اين ميان مانع شود (۴۷)
وَإِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ ﴿۴۸﴾
مسلما اين قرآن پندى است براى پرهيزگاران (۴۸)
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ ﴿۴۹﴾
با اين كه مى دانيم عده اى آن را تكذيب مى كنيد (۴۹)
وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿۵۰﴾
اين قرآن مايۀ حسرت و ندامت كافران (۵۰)
وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ ﴿۵۱﴾
و حق و يقين است (۵۱)
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۵۲﴾
پس به نام پروردگار بزرگوارت تسبيح گوى (۵۲)
