بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿۱﴾
بزرگوار است خداوندى كه فرمانروايى جهان هستى به دست قدرت اوست و بر همه چيز تواناست (۱)
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ ﴿۲﴾
همان كه مرگ و زندگى را بيافريد تا شما را بيازمايد كه كرا اعمال بهتر است و او مقتدر آمرزنده است (۲)
الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا مَا تَرَى فِي خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِنْ تَفَاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِنْ فُطُورٍ ﴿۳﴾
آن كه هفت آسمان را بر يكديگر آفريد در آفرينش خداى رحمان خلل نمى بينى، چشم بگردان! آيا نقصانى مى بينى ؟ (۳)
ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ إِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌ ﴿۴﴾
بار ديگر نظر بگردان تا نگاهت خيره و ناتوان به نزد تو بازگردد (۴)
وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَجَعَلْنَاهَا رُجُومًا لِلشَّيَاطِينِ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِيرِ ﴿۵﴾
آسمان دنيا را به چراغها آراستيم و آن را براى راندن شيطان قرار داديم و براى آنها عذاب آتش را آماده ساختيم (۵)
وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ﴿۶﴾
عذاب دوزخ براى كسانى است كه به پروردگارشان كافر شدند و چه بد جايگاهى است (۶)
إِذَا أُلْقُوا فِيهَا سَمِعُوا لَهَا شَهِيقًا وَهِيَ تَفُورُ ﴿۷﴾
چون در آن انداخته شوند صداى جوششى وحشتناك از آن مى شنوند (۷)
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ ﴿۸﴾
كه از شدت خشم نزديك به پاره شدن است، هر وقت عده اى در آن انداخته شوند نگهبانان دوزخ به آنها گويند: «هشدار دهنده اى به سراغ شما نيامد؟» د (۸)
قَالُوا بَلَى قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ كَبِيرٍ ﴿۹﴾
گويند: «چرا، تذكار دهنده آمد ولى ما تكذيبش كرديم و گفتيم خدا چيزى نازل نكرده است و شما در گمراهى عظيمى هستيد » (۹)
وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِ ﴿۱۰﴾
گويند: «اگر شنيده بوديم يا فكر مى كرديم از دوزخيان نبوديم » (۱۰)
فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقًا لِأَصْحَابِ السَّعِيرِ ﴿۱۱﴾
آنها به گناه خود معترفند، بدا به حال دوزخيان (۱۱)
إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ ﴿۱۲﴾
كسانى كه در نهان از پروردگارشان مى ترسند از آمرزش بهرۀ بزرگى دارند (۱۲)
وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿۱۳﴾
چه گفتار خود را پنهان داريد چه آشكار خداوند به اسرار دلها آگاه است (۱۳)
أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ ﴿۱۴﴾
مگر مى شود كه آفريدگار از آفريده هايش آگاه نباشد؟ او دقيق و آگاه است (۱۴)
هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ﴿۱۵﴾
اوست كه زمين را رام شما كرد، در اكناف آن بگرديد و روزى او را بخوريد و بازگشت همه به سوى اوست (۱۵)
أَأَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْضَ فَإِذَا هِيَ تَمُورُ ﴿۱۶﴾
آيا خود را از حاكم آسمان در امان مى دانيد كه به گاه لرزيدن زمين شما را به كامش فرو برد؟ (۱۶)
أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ ﴿۱۷﴾
يا خود را از كسى كه در آسمان است در امان مى دانيد كه تندباد آكنده از سنگريزه بر شما فرستد و به زودى درخواهيد يافت كه تهديدهاى من چگونه است (۱۷)
وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ﴿۱۸﴾
براى پيشينيانشان كه به انكار برخاستند عقوبت من چگونه بود؟ (۱۸)
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَنُ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ ﴿۱۹﴾
آيا پرندگان را بر فراز سرشان نديدند كه بال مى زنند، جز خداى رحمان كسى نگاهشان نمى دارد زيرا او بر همه چيز بيناست (۱۹)
أَمَّنْ هَذَا الَّذِي هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحْمَنِ إِنِ الْكَافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ ﴿۲۰﴾
آيا سپاه مددكارى در برابر خدا داريد كه ياريتان كند؟ كافران جز غرورشان چيزى ندارند (۲۰)
أَمَّنْ هَذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍ ﴿۲۱﴾
اگر خدا روزى خود را از شما باز ستاند، آن كس كه روزيتان دهد كيست ؟ ولى آنها به عناد سرباز زنند (۲۱)
أَفَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلَى وَجْهِهِ أَهْدَى أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ ﴿۲۲﴾
آيا كسى كه به رو درافتاده حركت مى كند به هدايت نزديكتر است يا آن كه ايستاده در راه راست قدم برمى دارد؟ (۲۲)
قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ ﴿۲۳﴾
بگو: «اوست كه آفريدتان و چشم و گوش و دل برايتان قرار داد، چه اندك سپاس مى گزاريد » (۲۳)
قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿۲۴﴾
بگو: «اوست كه شما را در زمين پراكند و به سوى او باز مى گرديد » (۲۴)
وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿۲۵﴾
مى گويند: «اگر راست مى گوييد اين وعده چه زمانى است ؟» (۲۵)
قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿۲۶﴾
بگو: «فقط خدا مى داند و من فقط هشدار دهندۀ آشكار هستم » (۲۶)
فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ ﴿۲۷﴾
كافران چون آن را از نزديك بينند، چهره شان كريه گردد و به آنها گفته شود اين همان چيزى است كه خواستارش بوديد (۲۷)
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَنْ يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿۲۸﴾
بگو: «اگر خداوند من و همراهانم را هلاك گرداند يا رحمت كند، چه كسى كافران را از عذاب دردناك پناه مى دهد » (۲۸)
قُلْ هُوَ الرَّحْمَنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ ﴿۲۹﴾
بگو: «او خداى رحمان است، به او ايمان آورديم و بر او توكل كرديم، به زودى خواهيد دانست چه كسى در گمراهى آشكار است » (۲۹)
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِمَاءٍ مَعِينٍ ﴿۳۰﴾
بگو: «به من خبر دهيد كه اگر آب شما فرو رود چه كسى آب روان در اختيارتان مى گذارد؟» (۳۰)
