بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
إِذَا جَاءَكَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَكَاذِبُونَ ﴿۱﴾
آن گاه كه منافقان نزد تو آمدند، گفتند: «شهادت مى دهيم كه تو فرستاده خدايى» خدا مى داند كه تو فرستاده اش هستى ولى خداوند گواهى مى دهد كه منافقان دروغگو هستند، (۱)
اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۲﴾
آنها سوگندهايشان را سپر كردند تا مردم را از راه خدا بازدارند، آنها كار ناشايستى انجام مى دهند (۲)
ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ ﴿۳﴾
چرا كه پس از ايمان آوردن باز كافر شدند، به اين خاطر بر دلهاشان مهر نهاده شد كه به درك درستى نرسند (۳)
وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ ﴿۴﴾
هنگامى كه آنها را ببينى پيكرشان تو را به شگفت آورد و اگر سخن گويند به سخنشان گوش دهى، گويى چوبهاى تكيه زده به ديوارند و هر بانگى را عليه خود پندارند، آنها دشمن تو هستند از آنان دورى كن خدا آنها را بكشد كه چگونه از حق منحرف مى شوند، (۴)
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ ﴿۵﴾
چون به آنها گفته شود بياييد تا فرستادۀ خدا برايتان استغفار كند سربگردانند و مى بينى كه اعراض مى كنند و تكبر مى ورزند (۵)
سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ﴿۶﴾
تفاوت نكند كه برايشان استغفار كنى يا نكنى، خداوند هرگز آنها را نخواهد بخشيد زيرا خدا فاسقان را هدايت نمى كند: (۶)
هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا وَلِلَّهِ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَفْقَهُونَ ﴿۷﴾
آنها كسانى هستند كه مى گويند به آنان كه نزد رسول خدايند چيزى ندهيد تا پراكنده شوند و حال آن كه خزائن آسمانها و زمين از آن خداست ولى منافقان نمى دانند (۷)
يَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۸﴾
آنها مى گويند: «اگر به مدينه بازگرديم عزت يافتگان، خوارشدگان را بيرون مى كنند » در حالى كه عزت از آن خدا و فرستادۀ او و مؤمنان است ولى منافقان اين را نمى دانند (۸)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿۹﴾
اى مؤمنان! اموال و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نكند، هر كس چنين كند زيانكار است (۹)
وَأَنْفِقُوا مِنْ مَا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِي إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَأَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ ﴿۱۰﴾
از آنچه روزيتان كرده ايم انفاق كنيد، پيش از آن كه مرگ يكى از شما برسد و بگويد: «پروردگارا! اگر اندكى مرگ مرا به تأخير بيندازى صدقه بدهم و از شايستگان باشم » (۱۰)
وَلَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْسًا إِذَا جَاءَ أَجَلُهَا وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿۱۱﴾
خداوند هرگز مرگ كسى را كه اجلش رسيده است به تأخير نمى اندازد و خداوند به آنچه انجام مى دهيد آگاه است (۱۱)
