بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاءَ مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنْتُمْ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ ﴿۱﴾
اى مؤمنان! دشمنان من و دشمنان خودتان را به دوستى نگيريد كه با آنها طرح دوستى افكنيد، در صورتى كه آنان حقى را كه بر شما آمده است انكار كردند و رسول خدا و شما را به خاطر ايمان آوردن به خدا كه پروردگارتان است به آوارگى كشاندند اگر براى جهاد در راه من و براى خشنودى من خروج كرده ايد (نبايد در نهان با آنها پيوند دوستى برقرار كنيد) چرا كه من به اسرار نهان و اعمال آشكار شما آگاه ترم هر كس از شما دست به چنين كارى بزند راه راست را وانهاده و گمراه شده است (۱)
إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ ﴿۲﴾
اگر بر شما سلطه يابند باز دشمنانتان خواهند بود و با دست و زبان به آزارتان مى كوشند و مايلند شما باز هم به كفر بازگرديد (۲)
لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحَامُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿۳﴾
روز قيامت بستگان و فرزندان شما به حالتان سودى نخواهند داشت و خداوند شما را از هم جدا خواهد كرد و خدا به آنچه انجام مى دهيد بيناست (۳)
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿۴﴾
ابراهيم و يارانش سرمشق خوبى براى شما بودند، آن گاه كه به قوم خود گفتند: «ما از شما و چيزى كه به جاى خدا مى پرستيد بيزاريم و به شما كفر مى ورزيم، هميشه ميان ما و شما تا زمانى كه به خداى يگانه ايمان نياورده ايد كينه و دشمنى خواهد بود » غير از سخن ابراهيم با پدرش كه گفت: «من براى تو از خدا طلب آمرزش مى كنم و جز اين نمى توانم در برابر خدا براى تو كارى انجام دهم » پروردگارا! بر تو توكل كرديم و به درگاه تو رو آورديم و بازگشت همه به سوى توست (۴)
رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿۵﴾
پروردگارا! ما را دستخوش فتنۀ كافران قرار مده و ما را بيامرز، پروردگارا! تو پيروزمند فرزانه اى (۵)
لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَمَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ﴿۶﴾
زندگى آنها براى شما و كسانى كه از خدا و روز قيامت بيم دارند سرمشق خوبى است، هر كس روى بگرداند خداوند بى نياز و ستوده است (۶)
عَسَى اللَّهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الَّذِينَ عَادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً وَاللَّهُ قَدِيرٌ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۷﴾
شايد خدا ميان شما و دشمنانتان پيوند محبت برقرار كند و خداوند توانا و آمرزندۀ مهربان است (۷)
لَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ ﴿۸﴾
خدا شما را از دوستى كسانى كه در امر دين با شما پيكار نكردند و شما را از ديارتان نراندند منع نمى كند كه از آنها بيزارى جوييد بلكه مى خواهد به عدالت با آنان رفتار كنيد، خدا عادلان را دوست دارد (۸)
إِنَّمَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قَاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَأَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلَى إِخْرَاجِكُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿۹﴾
فقط شما را از دوستى كسانى منع مى كند كه در كار دين با شما پيكار كردند و شما را از خانه هايتان راندند يا در نفى بلد كردنتان همدست شدند تا آنها را دوست خود قرار ندهيد، هر كس با آنها دوستى كند ستمكار است (۹)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَانِهِنَّ فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْكُفَّارِ لَا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَلَا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ وَآتُوهُمْ مَا أَنْفَقُوا وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ وَاسْأَلُوا مَا أَنْفَقْتُمْ وَلْيَسْأَلُوا مَا أَنْفَقُوا ذَلِكُمْ حُكْمُ اللَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿۱۰﴾
اى مؤمنان، چون زنان مؤمنى كه مهاجرت كرده اند به نزد شما آمدند آنها را بيازماييد خداوند به ايمان آنها آگاه تر است، اگر آنها را باايمان دانستيد به سوى كافران بازشان نگردانيد زيرا هيچ يك از آنها به ديگرى حلال نيست ولى آنچه را كافران خرج كرده اند به آنها بدهيد، و ازدواج شما با آنها در صورتى كه مهريه شان را بدهيد ايرادى نيست، اگر زنان شما مرتد شدند آنچه را خرج كرده ايد از كافران بخواهيد، همان طور كه آنها حق دارند مهر زنانشان را كه از آنها جدا شده اند از شما مطالبه كنند اين حكم خداست كه بين شما حكم مى كند و خداوند داناى فرزانه است (۱۰)
وَإِنْ فَاتَكُمْ شَيْءٌ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ إِلَى الْكُفَّارِ فَعَاقَبْتُمْ فَآتُوا الَّذِينَ ذَهَبَتْ أَزْوَاجُهُمْ مِثْلَ مَا أَنْفَقُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿۱۱﴾
اگر يكى از همسران شما به سوى كافران رفت و شما در مقام انتقام برآمديد به مردانى كه همسرانشان رفته اند معادل آنچه را پرداخته اند به آنها بدهيد و از خدايى كه همه به او ايمان داريد بترسيد (۱۱)
يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لَا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۱۲﴾
اى پيامبر هنگامى كه زنان باايمان نزد تو آمدند و با تو بيعت كردند كه هرگز به خدا شرك نورزند، دزدى نكنند، آلودۀ زنا نشوند، فرزندان خود را نكشند، و فرزندان خودشان را جز به شوهرانشان نسبت ندهند، و در هيچ كار شايسته اى نافرمانى تو را نكنند، با آنها بيعت كن و از درگاه خداوند برايشان آمرزش بطلب كه خداوند آمرزندۀ مهربان است (۱۲)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ كَمَا يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَابِ الْقُبُورِ ﴿۱۳﴾
اى مؤمنان با قومى كه مورد غضب خدا قرار گرفته اند دوستى نكنيد، آنها از آخرت مأيوسند، همان طور كه كافران از رستخيز مردگان مأيوس هستند (۱۳)
