بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى ﴿۱﴾
سوگند به آن ستاره چون فرود آيد (۱)
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى ﴿۲﴾
يارتان گمراه نيست و كج راهه نرفته است (۲)
وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى ﴿۳﴾
و هرگز به هواى نفس سخن نمى گويد، (۳)
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى ﴿۴﴾
اين نيست جز آنچه به او وحى مى شود (۴)
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَى ﴿۵﴾
نيرومندى عظيم او را تعليم داده است، (۵)
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى ﴿۶﴾
نيرومندى كه استيلا يافت، (۶)
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَى ﴿۷﴾
همو كه در افق اعلى حضور داشت (۷)
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى ﴿۸﴾
آن گاه نزديك و نزديكتر آمد (۸)
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى ﴿۹﴾
تا به قدر دو كمان يا كمتر، (۹)
فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى ﴿۱۰﴾
خداوند آنچه را بايد به بندۀ خود وحى كرد (۱۰)
مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى ﴿۱۱﴾
قلبش آنچه را ديد تكذيب نكرد (۱۱)
أَفَتُمَارُونَهُ عَلَى مَا يَرَى ﴿۱۲﴾
چرا در بارۀ آنچه مشاهده كرده است با او مجادله مى كنيد؟ (۱۲)
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى ﴿۱۳﴾
و بار ديگر او را ديد، (۱۳)
عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى ﴿۱۴﴾
نزد سدرة المنتهى (۱۴)
عِنْدَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَى ﴿۱۵﴾
كه نزد آن جايگاه بهشتيان است (۱۵)
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَى ﴿۱۶﴾
چون درخت سدر را چيزى در خود مى پوشاند (۱۶)
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَى ﴿۱۷﴾
چشم خطا نكرد و از حد در نگذشت (۱۷)
لَقَدْ رَأَى مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَى ﴿۱۸﴾
او پاره اى از نشانه هاى بزرگ پروردگارش را به عيان ديد (۱۸)
أَفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّى ﴿۱۹﴾
آيا «لات و عزّى» (۱۹)
وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى ﴿۲۰﴾
و ديگرى «منات» را كه سومين باشد ديده ايد؟ (۲۰)
أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنْثَى ﴿۲۱﴾
آيا شما را نصيب پسر است و او را دختر؟ (۲۱)
تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَى ﴿۲۲﴾
اين تقسيمى غير عادلانه است (۲۲)
إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَى ﴿۲۳﴾
اينها فقط نامهايى است كه شما و نياكانتان به آنها داده ايد و خداوند دليلى بر آن نفرستاده است، آنها فقط از پندارها و هواى نفس پيروى مى كنند در حالى كه هدايت آنها از سوى پروردگارشان آمده است (۲۳)
أَمْ لِلْإِنْسَانِ مَا تَمَنَّى ﴿۲۴﴾
آيا انسان هر چه آرزو كند برايش قابل حصول است ؟ (۲۴)
فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَى ﴿۲۵﴾
دنيا و آخرت از آن خداست (۲۵)
وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَرْضَى ﴿۲۶﴾
چه بسيار فرشتگانى كه در آسمانها هستند و شفاعتشان سودى ندهد، مگر پس از رضايت و اجازۀ پروردگار (۲۶)
إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلَائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنْثَى ﴿۲۷﴾
كسانى كه آخرت را باور ندارند فرشتگان را با اسامى دختران مى نامند (۲۷)
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ﴿۲۸﴾
حال آن كه اينان بدان يقين ندارند و تنها از گمان پيروى مى كنند كه گمان براى شناخت حقيقت كافى نيست (۲۸)
فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۲۹﴾
در اين صورت از كسى كه از ذكر ما روى بگرداند و جز زندگى دنيا را نجويد اعراض كن (۲۹)
ذَلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَى ﴿۳۰﴾
اين آخرين حد دانش آنهاست، پروردگار تو بهتر مى داند چه كسى از طريقش گمراه شده و نيز به هدايت يافتگان داناتر است (۳۰)
وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى ﴿۳۱﴾
هر چه در آسمانها و زمين است از آن خداست تا بدكاران را به سبب كردارشان كيفر دهد و نيكوكاران را در برابر كردار نيكشان پاداش (۳۱)
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ فَلَا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَى ﴿۳۲﴾
آنان كه از گناهان كبيره و اعمال زشت جز صغيره دورى كنند بدانند كه آمرزش پروردگار تو وسيع است و او نسبت به شما آگاه تر است، آن زمان كه شما را از زمين پديد آورد و هنگامى كه در بطن مادرتان مستور بوديد ياد آوريد و پاك نمايى نكنيد، او پرهيزگاران را بهتر مى شناسد (۳۲)
أَفَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى ﴿۳۳﴾
آيا كسى را كه از تو اعراض كند ديده اى ؟ (۳۳)
وَأَعْطَى قَلِيلًا وَأَكْدَى ﴿۳۴﴾
اندكى ببخشد و در انفاق بخل ورزد (۳۴)
أَعِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرَى ﴿۳۵﴾
آيا علم غيب دارد و مى بيند؟ (۳۵)
أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَى ﴿۳۶﴾
يا از آنچه در كتاب موسى آمده (۳۶)
وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّى ﴿۳۷﴾
و نيز ابراهيم وفادار آگاه نشد؟ (۳۷)
أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى ﴿۳۸﴾
هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نمى كشد (۳۸)
وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى ﴿۳۹﴾
و اين كه براى انسان جز آنچه كرده است پاداشى نيست (۳۹)
وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى ﴿۴۰﴾
و به زودى (حاصل) كوشش خود را خواهد ديد، (۴۰)
ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَى ﴿۴۱﴾
و آن گاه به پاداش كامل ترى خواهد رسيد (۴۱)
وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنْتَهَى ﴿۴۲﴾
و به طور يقين همۀ امور به پروردگارت باز مى گردد، (۴۲)
وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَى ﴿۴۳﴾
اوست كه مى خنداند و مى گرياند (۴۳)
وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿۴۴﴾
و اوست كه مى ميراند و زنده مى كند (۴۴)
وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَى ﴿۴۵﴾
و اوست كه جفتهاى نر و ماده را (۴۵)
مِنْ نُطْفَةٍ إِذَا تُمْنَى ﴿۴۶﴾
از نطفۀ ريخته شده مى آفريند، (۴۶)
وَأَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرَى ﴿۴۷﴾
و بر خداست كه بار ديگر زنده كند (۴۷)
وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَى وَأَقْنَى ﴿۴۸﴾
و اوست كه بى نياز كند و روزى دهد (۴۸)
وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَى ﴿۴۹﴾
او پروردگار «ستاره شعرى» است، (۴۹)
وَأَنَّهُ أَهْلَكَ عَادًا الْأُولَى ﴿۵۰﴾
و اوست كه «عاد نخستين» را نابود كرد، (۵۰)
وَثَمُودَ فَمَا أَبْقَى ﴿۵۱﴾
و از «ثمود» باقى نگذاشت (۵۱)
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَى ﴿۵۲﴾
و پيش از آنها قوم نوح را نيز كه از همه ستمكارتر و سركش تر بودند (۵۲)
وَالْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَى ﴿۵۳﴾
و شهرهاى زير و رو شده را نابود كرد (۵۳)
فَغَشَّاهَا مَا غَشَّى ﴿۵۴﴾
و آنها را با عذاب گران پوشاند (۵۴)
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكَ تَتَمَارَى ﴿۵۵﴾
به كداميك از نعمتهاى پروردگارت ترديد دارى ؟ (۵۵)
هَذَا نَذِيرٌ مِنَ النُّذُرِ الْأُولَى ﴿۵۶﴾
اين هشدار دهنده اى است از هشدار دهندگان پيشين (۵۶)
أَزِفَتِ الْآزِفَةُ ﴿۵۷﴾
روز قيامت بسيار نزديك شده است (۵۷)
لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿۵۸﴾
هيچ كس جز خدا نمى تواند سختيهاى آن را برطرف سازد (۵۸)
أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿۵۹﴾
آيا از اين سخن تعجب مى كنيد (۵۹)
وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿۶۰﴾
و مى خنديد و نمى گرييد؟ (۶۰)
وَأَنْتُمْ سَامِدُونَ ﴿۶۱﴾
و شما غافلانيد (۶۱)
فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا ۩ ﴿۶۲﴾
پس خدا را سجده كنيد و او را بپرستيد ۩ (۶۲)
