الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ ﴿۱﴾
سپاس خدايى را كه آنچه در آسمانها و زمين است از آن اوست و سپاس آن جهان نيز او راست كه فرزانه اى آگاه است (۱)
يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا وَهُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ ﴿۲﴾
آنچه را كه در زمين فرو مى رود و آنچه را كه از آن برمى آيد و هر چه را كه از آسمان مى آيد و آنچه را كه به آسمان بر مى شود، مى داند و او مهربان آمرزنده است (۲)
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَأْتِينَا السَّاعَةُ قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ عَالِمِ الْغَيْبِ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَلَا أَصْغَرُ مِنْ ذَلِكَ وَلَا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ ﴿۳﴾
كافران گفتند: «قيامت براى ما نخواهد آمد » بگو: «آرى، به پروردگارم، آن داناى غيب سوگند كه به سراغ شما نيز خواهد آمد، به اندازۀ ذره اى در آسمانها و زمين از خدا پنهان نيست نه ناچيزتر يا بزرگتر از آن جز آن كه در كتاب مبين آمده است، (۳)
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ ﴿۴﴾
تا ايمان آوردگان نيكو كار را پاداش دهد، كه آمرزش و رزق نيكويى براى آنهاست » (۴)
وَالَّذِينَ سَعَوْا فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ ﴿۵﴾
آنان كه به آيات ما تاختند و گمان كردند كه از ما گريزشان هست عذاب دردآورى خواهند داشت (۵)
وَيَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيَهْدِي إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ ﴿۶﴾
برخورداران از دانش مى دانند آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است حق است و به راه توانمند ستوده هدايت مى كند (۶)
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ ﴿۷﴾
كافران گفتند: آيا مردى را به شما نشان بدهيم كه خبر مى دهد هنگامى كه سخت از هم متلاشى شديد دوباره آفريده خواهيد شد؟ (۷)
أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ ﴿۸﴾
آيا بر خدا دروغ مى بندد يا ديوانه است ؟ نه، آنان كه به آخرت ايمان نمى آورند در عذاب و گمراهى دور و درازى هستند (۸)
أَفَلَمْ يَرَوْا إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ ﴿۹﴾
مگر به پيش رو و پشت سر خود و آسمان و زمين نگاه نمى كنند؟ اگر بخواهيم آنها را در زمين فرو مى بريم يا تكه اى از آسمان را بر سرشان مى افكنيم و در اين عبرتى است براى بنده اى كه به خدا باز مى گردد (۹)
وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ﴿۱۰﴾
داوود را از جانب خود فضيلتى داديم: اى كوه ها و اى پرندگان! با او هم آواز شويد و آهن را برايش نرم كرديم: (۱۰)
أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿۱۱﴾
زره هاى بلند بساز و در بافتن اندازه نگهدار و به گرد كارهاى شايسته بگرديد كه من به كارهايتان بصيرم (۱۱)
وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَرَوَاحُهَا شَهْرٌ وَأَسَلْنَا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَمَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيرِ ﴿۱۲﴾
باد را رام سليمان كرديم كه بامدادان راه يك ماهه را طى مى كرد و شبانگاه نيز راه يك ماهه را چشمۀ مس را برايش روان ساختيم و به فرمان پروردگار گروهى از ديوها برايش كار مى كردند و هر كدام كه سر از فرمان مى پيچيد عذاب سوزانى به او مى چشانديم (۱۲)
يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ ﴿۱۳﴾
هر چه مى خواست برايش مى ساختند، از معبد، مجسمه، كاسه هايى چون حوض و ديگهاى ثابت: اى خاندان داوود سپاسگزارى كنيد، كه اندكى از بندگان من شكر گزارند (۱۳)
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ ﴿۱۴﴾
چون مرگ را بر او مقرر داشتيم مردمان را از مرگش آگاهى نداد مگر جنبنده اى از زمين كه عصاى او را جويد، چون فرو افتاد ديوها دريافتند كه اگر از غيب آگاه بودند در آن عذاب خوار كننده گرفتار نمى شدند (۱۴)
لَقَدْ كَانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتَانِ عَنْ يَمِينٍ وَشِمَالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ ﴿۱۵﴾
در ديار سبا دو باغ در يمين و يسار مردم را عبرت بود از روزى پروردگارتان بخوريد و شكر او را به جا آوريد، شهرى نيكو و پروردگارى آمرزنده (۱۵)
فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنَاهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ ﴿۱۶﴾
آنها روى گرداندند و ما نيز سيل ويرانگر را بر آنها فرستاديم و دو باغشان را به تلخستان شور گز و اندكى سدر مبدل ساختيم (۱۶)
ذَلِكَ جَزَيْنَاهُمْ بِمَا كَفَرُوا وَهَلْ نُجَازِي إِلَّا الْكَفُورَ ﴿۱۷﴾
اين ناسپاسان را چنين جزا داديم، آيا جز ناسپاسان را مجازات مى كنيم ؟ (۱۷)
وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَقَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيهَا لَيَالِيَ وَأَيَّامًا آمِنِينَ ﴿۱۸﴾
ميان آنها و قريه هايى كه بركت داده بوديم قريه هايى آباد و به هم پيوسته پديد آورديم: شب و روز با امنيت كامل سفر كنيد (۱۸)
فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ وَمَزَّقْنَاهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ﴿۱۹﴾
گفتند: «پروردگارا! بين منزلگاههاى ما فاصله بينداز » آنها به خود ستم كردند و ما آنها را افسانۀ روزگار قرار داديم و سخت پراكنده شان كرديم در اين داستان عبرتهاست براى شكيبايان شكرگزار (۱۹)
وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿۲۰﴾
شيطان در بارۀ آنها درست فكر كرده بود و او را، جز گروه اندكى از مؤمنان، پيروى كردند (۲۰)
وَمَا كَانَ لَهُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُلْطَانٍ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِي شَكٍّ وَرَبُّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ ﴿۲۱﴾
و او بر آنها سلطه نداشت جز آن كه مى خواستيم معلوم بداريم چه كسانى به آخرت ايمان دارند و چه كسانى در شك هستند و پروردگار تو نگهبان همه چيز است (۲۱)
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيهِمَا مِنْ شِرْكٍ وَمَا لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ ﴿۲۲﴾
بگو: «آنهايى را كه به جز خدا پنداشته ايد بخوانيد، مالك ذره اى در آسمانها و زمين نيستند و در آن دو شركتى نداشته اند و او را در آفرينش يارى نكرده اند » (۲۲)
وَلَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ ﴿۲۳﴾
شفاعت در پيشگاه خدا سودمند نخواهد افتاد مگر براى آنان كه خود او اجازه دهد چون اضطراب از دلهاشان برطرف شود گويند: «پروردگارتان چه گفت ؟» پاسخ دهند: «حق، و او بلند مرتبۀ بزرگوار است » (۲۳)
قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ ﴿۲۴﴾
بپرس: «چه كسى از آسمانها و زمين شما را روزى مى دهد؟» بگو: خدا شك نيست كه ما يا شما در طريق هدايت يا گمراهى آشكار هستيم (۲۴)
قُلْ لَا تُسْأَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنَا وَلَا نُسْأَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۲۵﴾
بگو: «به خاطر گناهى كه ما مرتكب شده ايم، شما را بازخواست نمى كنند و ما نيز پاسخگوى اعمال شما نيستيم » (۲۵)
قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ ﴿۲۶﴾
بگو: «پروردگار ما همۀ ما و شما را گرد مى آورد، پس آن گاه در ميان ما به حق داورى مى كند، زيرا او حكم كنندۀ داناست » (۲۶)
قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَكَاءَ كَلَّا بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿۲۷﴾
بگو: «آنهايى را كه شريك خدا پنداشتيد به من نشان بدهيد، چنين نيست، بلكه خدا نيرومند فرزانه است » (۲۷)
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۲۸﴾
ما تو را جز براى بشارت و بيم دادن به همگى مردم نفرستاديم ولى بسيارى از مردم نمى دانند (۲۸)
وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿۲۹﴾
مى گويند: «اگر راست مى گوييد اين وعده چه وقت فرا مى رسد؟» (۲۹)
قُلْ لَكُمْ مِيعَادُ يَوْمٍ لَا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ ﴿۳۰﴾
بگو: «آن روز كه ميعاد شماست، ساعتى به پس يا به پيش نخواهيد افتاد » (۳۰)
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ نُؤْمِنَ بِهَذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْلَا أَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ ﴿۳۱﴾
كافران گفتند: «ما هرگز به اين قرآن و كتابهاى پيش از آن ايمان نمى آوريم » اگر روزى كه ستمكاران را در پيشگاه پروردگار باز داشته اند مشاهده كنى كه چگونه با يكديگر به خصومت و گفتگو برخاسته اند، مستضعفان به مستكبران گويند: اگر شما نبوديد ما ايمان آورده بوديم (۳۱)
قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا أَنَحْنُ صَدَدْنَاكُمْ عَنِ الْهُدَى بَعْدَ إِذْ جَاءَكُمْ بَلْ كُنْتُمْ مُجْرِمِينَ ﴿۳۲﴾
مستكبران به مستضعفان پاسخ دهند: مگر وقتى شما را به هدايت فرا خواندند ما شما را باز داشتيم ؟ شما خود گناهكار بوديد (۳۲)
وَقَالَ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا بَلْ مَكْرُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ إِذْ تَأْمُرُونَنَا أَنْ نَكْفُرَ بِاللَّهِ وَنَجْعَلَ لَهُ أَنْدَادًا وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَجَعَلْنَا الْأَغْلَالَ فِي أَعْنَاقِ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۳۳﴾
مستضعفان به مستكبران گويند: «نه، حيله هاى شب و روز شما (در كار بود،) آن گاه كه ما را وادار كرديد به خداى يكتا كافر شويم و برايش همتايانى قرار دهيم » چون عذاب را ببينند اظهار ندامت كنند و ما غلها بر گردن كافران بگذاريم، آيا جز در برابر كردارشان مجازات مى شوند؟ (۳۳)
وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ ﴿۳۴﴾
ما به هيچ قريه اى هشدار دهنده اى نفرستاديم مگر آن كه توانگران عياشش گفتند: «ما به آنچه آورده اى ايمان نمى آوريم،» (۳۴)
وَقَالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوَالًا وَأَوْلَادًا وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿۳۵﴾
و همچنين گفتند: «اموال و اولاد ما بيشتر است و ما مجازات نخواهيم شد » (۳۵)
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۳۶﴾
بگو: «پروردگار من است كه روزى هر كس را بخواهد افزون و كم مى كند ولى بيشتر مردم نمى دانند (۳۶)
وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنَا زُلْفَى إِلَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُولَئِكَ لَهُمْ جَزَاءُ الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ ﴿۳۷﴾
اموال و اولادتان باعث تقرب شما به ما نيست، مگر ايمان آوردگان نيكوكار كه پاداش آنها دو برابر اعمالى است كه انجام داده اند و در غرفه ها در امان هستند » (۳۷)
وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ ﴿۳۸﴾
آنان كه به آيات ما مى تازند و مى كوشند ما را به ستوه آورند، آماج عذاب هستند (۳۸)
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ﴿۳۹﴾
بگو: «پروردگار من روزى هر كس از بندگانش را كه بخواهد افزون مى دارد يا او را به تنگى مى اندازد و اگر چيزى انفاق كنيد عوض آن را خواهد داد و او بهترين روزى دهندگان است » (۳۹)
وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلَائِكَةِ أَهَؤُلَاءِ إِيَّاكُمْ كَانُوا يَعْبُدُونَ ﴿۴۰﴾
روزى كه همه را گرد آورد، به فرشتگان مى گويد: «آيا اينان بودند كه شما را مى پرستيدند؟» (۴۰)
قَالُوا سُبْحَانَكَ أَنْتَ وَلِيُّنَا مِنْ دُونِهِمْ بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ ﴿۴۱﴾
خواهند گفت: «تو منزهى، تو ولىّ ما هستى، نه آنها، اينان جنها را مى پرستيدند و بسيارى به آنها ايمان داشتند » (۴۱)
فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا وَنَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّتِي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿۴۲﴾
در آن روز هيچ كس نخواهد توانست به ديگرى سود و زيانى برساند و به ستمكاران خواهيم گفت: «بچشيد عذاب آتشى را كه تكذيبش مى كرديد » (۴۲)
وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا مَا هَذَا إِلَّا إِفْكٌ مُفْتَرًى وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ﴿۴۳﴾
چون آيات واضح ما بر آنها خوانده شد گفتند: «اين مردى است كه مى خواهد شما را از آنچه نياكانتان مى پرستيدند باز دارد» و نيز گفتند: «اين جز دروغى نيست كه به هم بافته شده است » و كافران چون سخن حق بر آنها نازل شد گفتند: «اين قرآن جز سحر آشكارى نيست » (۴۳)
وَمَا آتَيْنَاهُمْ مِنْ كُتُبٍ يَدْرُسُونَهَا وَمَا أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَذِيرٍ ﴿۴۴﴾
پيش از اين كتابى به آنها نداده ايم كه آن را بخوانند و پيش از تو نيز بيم دهنده اى بر آنها نفرستاده ايم (۴۴)
وَكَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَمَا بَلَغُوا مِعْشَارَ مَا آتَيْنَاهُمْ فَكَذَّبُوا رُسُلِي فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ﴿۴۵﴾
و كسانى كه قبل از آنها بودند تكذيب كردند و اينها به يك دهم آنچه به آنها داده بوديم نرسيده اند، با اين حال رسولان مرا تكذيب كردند، پس مجازات من چه سخت بود (۴۵)
قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا مَا بِصَاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ ﴿۴۶﴾
بگو: «من شما را فقط به يك چيز اندرز مى دهم و آن اين كه براى خدا دوگان دوگان يا يگان يگان بپاخيزيد، آن گاه بينديشيد تا بدانيد كه دوست شما ديوانه نيست او بيم رسانى است كه شما را پيشاپيش از عذابى شديد هشدار مى دهد » (۴۶)
قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ﴿۴۷﴾
بگو: «هر مزدى كه من از شما خواسته ام، براى خودتان؛ پاداش من فقط بر عهدۀ خداست، اوست كه بر هر كارى ناظر است » (۴۷)
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ﴿۴۸﴾
بگو: «پروردگار من الهام بخش راستى و داناى نهان است » (۴۸)
قُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيدُ ﴿۴۹﴾
بگو: «حق آمد و باطل نه چيزى آورد و نه سامان خواهد گرفت » (۴۹)
قُلْ إِنْ ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَى نَفْسِي وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ ﴿۵۰﴾
بگو: «اگر من گمراه شوم خود زيان كرده ام و اگر هدايت يابم به خاطر چيزى است كه پروردگارم به من وحى مى كند، او شنواى نزديك است » (۵۰)
وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلَا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ ﴿۵۱﴾
اگر ببينى آن دم كه بترسند و رهايى شان ميسر نباشد و از مكان نزديكى گرفته شوند، (۵۱)
وَقَالُوا آمَنَّا بِهِ وَأَنَّى لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ ﴿۵۲﴾
گويند: «ايمان آورديم ولى چگونه مى توانند از فاصلۀ دور به آن دست يابند » (۵۲)
وَقَدْ كَفَرُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ وَيَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ ﴿۵۳﴾
پيش از اين به او كافر شدند و از دور به او تهمت زدند (۵۳)
وَحِيلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُونَ كَمَا فُعِلَ بِأَشْيَاعِهِمْ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ ﴿۵۴﴾
ميان آنها و آرزوهايشان جدايى افتاد، همان طور كه از پيش با امثال آنها كه در شك و ترديد بودند، عمل شد (۵۴)
