تَنْزِيلُ الْكِتَابِ لَا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۲﴾
ارسال اين كتاب كه ترديدى در آن نيست از جانب پروردگار جهانيان است، (۲)
أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ ﴿۳﴾
ولى آنها مى گويند آن را به دروغ بافته است، بلكه آن حق است و از جانب پروردگار توست تا گروهى را هشدار دهى كه پيش از تو بيم رسانى برايشان نيامده است، شايد هدايت شوند (۳)
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا شَفِيعٍ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ ﴿۴﴾
خداست كه آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست در شش روز آفريد و آن گاه بر عرش استيلا يافت، جز او شما را كارساز و شفيعى نيست چرا به خود نمى آييد؟ (۴)
يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ ﴿۵﴾
امور زمين را از آسمان تدبير مى كند و آن گاه در روزى كه به حساب شما هزار سال است به جانب او بالا مى رود (۵)
ذَلِكَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿۶﴾
او داناى پنهان و آشكار و نيرومند مهربان است (۶)
الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسَانِ مِنْ طِينٍ ﴿۷﴾
آن كه هر چيز را نيكو آفريد و آفرينش آدميان را از گل آغازيد، (۷)
ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلَالَةٍ مِنْ مَاءٍ مَهِينٍ ﴿۸﴾
سپس نسل او را از عصارۀ آب ناچيز به وجود آورد (۸)
ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ ﴿۹﴾
و آن گاه اندام او را متوازن ساخت و از روح خود در او دميد و براى شما گوش و چشم و دل تدارك ديد، اما كمتر سپاس به جاى مى آوريد (۹)
وَقَالُوا أَإِذَا ضَلَلْنَا فِي الْأَرْضِ أَإِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ بَلْ هُمْ بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ كَافِرُونَ ﴿۱۰﴾
گفتند: «آيا وقتى در زمين ناپديد شديم از نو آفرينش خواهيم يافت ؟» ولى آنها ديدار پروردگارشان را انكار مى كنند (۱۰)
قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ ﴿۱۱﴾
بگو: «فرشتۀ مرگ كه بر شما گماشته شده جانتان را مى گيرد و بعد به سوى پروردگارتان باز مى گرديد » (۱۱)
وَلَوْ تَرَى إِذِ الْمُجْرِمُونَ نَاكِسُو رُءُوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ رَبَّنَا أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ ﴿۱۲﴾
اگر شاهد زمانى باشى كه مجرمان در پيشگاه پروردگارشان سر به زير افكنده اند «پروردگارا! ديديم و شنيديم، ما را باز گردان تا كار شايسته انجام دهيم كه اكنون به يقين رسيده ايم » (۱۲)
وَلَوْ شِئْنَا لَآتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدَاهَا وَلَكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ ﴿۱۳﴾
اگر اراده مى كرديم هدايت هر كس را كه مى خواستيم به او ارزانى مى داشتيم ولى وعدۀ من حق است كه دوزخ را از جن و انس پر مى كنم (۱۳)
فَذُوقُوا بِمَا نَسِيتُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَذَا إِنَّا نَسِينَاكُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۱۴﴾
بچشيد به كيفر آن كه ديدار امروزتان را از ياد برديد، ما نيز فراموشتان كرديم و به سزاى كردارتان عذاب ابدى را بچشيد (۱۴)
إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّدًا وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ ۩ ﴿۱۵﴾
تنها كسانى به آيات ما ايمان مى آورند كه وقتى بر آنها خوانده شود سجده كنان به رو در افتند و تسبيح و سپاس پروردگارشان را به جا آورند و تكبر نكنند؛ ۩ (۱۵)
تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ ﴿۱۶﴾
پهلو از بستر خواب برگيرند و با بيم و اميد پروردگارشان را بخوانند و از آنچه روزيشان داده ايم انفاق كنند (۱۶)
فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۱۷﴾
هيچ كس نمى داند چه پاداشها (ى مهمى) كه روشنى بخش ديدگان است براى آنها اندوخته شده است و اين پاداش اعمالى است كه انجام داده اند (۱۷)
أَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًا لَا يَسْتَوُونَ ﴿۱۸﴾
آيا مؤمن مانند فاسق است ؟ هرگز يكسان نخواهد بود (۱۸)
أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَى نُزُلًا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۱۹﴾
اما مؤمنان نيكوكار را به پاداش كردارشان باغهايى است (۱۹)
وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْوَاهُمُ النَّارُ كُلَّمَا أَرَادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا أُعِيدُوا فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿۲۰﴾
اما منزلگاه فاسقان آتش است، هر وقت بخواهند از آن خارج شوند به آنجا بازگردانده مى شوند و به آنها گفته شود بچشيد عذاب آتشى كه آن را انكار مى كرديد (۲۰)
وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذَابِ الْأَدْنَى دُونَ الْعَذَابِ الْأَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ﴿۲۱﴾
و قبل از عذاب آخرت عذاب دنيا را به آنها مى چشانيم، شايد باز گردند (۲۱)
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ ثُمَّ أَعْرَضَ عَنْهَا إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنْتَقِمُونَ ﴿۲۲﴾
كيست ستمكارتر از آن كسى كه به آيات پروردگار او را پند دهند ولى اعراض كند؟ ما از مجرمان انتقام خواهيم گرفت (۲۲)
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِبَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿۲۳﴾
به موسى كتاب داديم و از ديدار او در شك مباش، و ما آن را راهنماى بنى اسرائيل قرار داديم، (۲۳)
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ ﴿۲۴﴾
و پيشوايانى از آنها برگزيديم كه چون صبور بودند و به آيات ما يقين داشتند به فرمان ما هدايت مى كردند (۲۴)
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ﴿۲۵﴾
مسلما پروردگار تو روز قيامت در آنچه اختلاف داشتند در ميانشان داورى خواهد كرد (۲۵)
أَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَسَاكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ أَفَلَا يَسْمَعُونَ ﴿۲۶﴾
آيا پى نبردند كه پيش از اين چه نسلهاى بسيارى را هلاك كرديم و اينان در خانه هاى آنان مى گذرند، به راستى در آن عبرتهاست چرا نمى شنوند؟ (۲۶)
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْمَاءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعَامُهُمْ وَأَنْفُسُهُمْ أَفَلَا يُبْصِرُونَ ﴿۲۷﴾
آيا نديدى كه ما آب را به زمين خشك مى رانيم و به وسيلۀ آن حاصلى مى رويانيم كه هم چارپايانشان از آن مى خورند و هم خودشان تغذيه مى كنند، چرا نمى بينيد؟ (۲۷)
وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْفَتْحُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿۲۸﴾
و مى گويند: «اگر راست مى گوييد اين پيروزى چه زمانى فرا مى رسد؟» (۲۸)
قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُونَ ﴿۲۹﴾
بگو: «روز پيروزى ايمان آوردن كافران سودى نخواهد داشت و به آنها مهلتى داده نمى شود » (۲۹)
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ ﴿۳۰﴾
پس از آنها روى بگردان و منتظر باش كه آنها نيز منتظرند (۳۰)
