غُلِبَتِ الرُّومُ ﴿۲﴾
نزديك اين سرزمين روميان مغلوب شدند (۲)
فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ ﴿۳﴾
و بعد از مغلوب شدن ديرى نخواهد گذشت كه در ظرف چند سال غلبه خواهند كرد (۳)
فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْ بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ ﴿۴﴾
قبل و بعد از پيروزى، فرمان خدا راست و در آن روز مؤمنان به يارى خدا شادمان خواهند شد، (۴)
بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿۵﴾
و او هر كه را بخواهد يارى مى كند و او نيرومند مهربان است (۵)
وَعْدَ اللَّهِ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۶﴾
خداوند چنين وعده داده است و او در وعدۀ خويش خلاف نمى كند ولى بيشتر مردم نمى دانند (۶)
يَعْلَمُونَ ظَاهِرًا مِنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ ﴿۷﴾
آنان فقط به ظاهر زندگى دنيا واقف و از آخرت غافلند (۷)
أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ مَا خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُسَمًّى وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ لَكَافِرُونَ ﴿۸﴾
آيا با خود نينديشيده اند كه خدا آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست جز به حق و تا مدتى محدود نيافريده است ؟ ولى بيشتر مردم ديدار پروردگارشان را منكرند (۸)
أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَأَثَارُوا الْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ﴿۹﴾
چرا در زمين نمى گردند تا ببينند سرانجام آنان كه قبل از آنها بودند چگونه شد: آنها كه توان بيشترى داشتند و در زمين دگرگونى به وجود آوردند و باعث آبادانيش شدند و رسولان با دلايل روشنگرى بر آنها آمدند، خداوند بر آنها ظلمى نياورد بلكه آنها به خود ستم كردند (۹)
ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوأَى أَنْ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِئُونَ ﴿۱۰﴾
سرانجام بدكرداران بدتر شد زيرا آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به مسخره گرفتند (۱۰)
اللَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿۱۱﴾
خداوند آفرينش را آغاز مى كند و سپس آن را باز مى گرداند و آن گاه به سوى او باز مى گرديد (۱۱)
وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ ﴿۱۲﴾
روزى كه قيامت برپا شود، گناهكاران به نااميدى فرو شوند (۱۲)
وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَكَائِهِمْ شُفَعَاءُ وَكَانُوا بِشُرَكَائِهِمْ كَافِرِينَ ﴿۱۳﴾
و هيچ بتى شفيع آنها نمى شود و ديگر به بتهايشان باور نخواهند داشت، (۱۳)
وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَتَفَرَّقُونَ ﴿۱۴﴾
در آن روز كه قيامت برپا مى شود از يكديگر جدا مى شوند (۱۴)
فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَهُمْ فِي رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ ﴿۱۵﴾
اما مؤمنان نيكوكار در باغى شادمان و مسرور خواهند بود (۱۵)
وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَلِقَاءِ الْآخِرَةِ فَأُولَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ ﴿۱۶﴾
اما آنهايى كه به آيات ما و ديدار آخرت كافر شدند در عذاب الهى احضار شوند (۱۶)
فَسُبْحَانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَحِينَ تُصْبِحُونَ ﴿۱۷﴾
آن گاه كه به شب در رسيد و آن دم كه به صبح درآييد خدا را ستايش كنيد، (۱۷)
وَلَهُ الْحَمْدُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَعَشِيًّا وَحِينَ تُظْهِرُونَ ﴿۱۸﴾
در آسمانها و زمين و در پسينگاه و به هنگام نيمروز سپاس او راست، (۱۸)
يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَيُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَكَذَلِكَ تُخْرَجُونَ ﴿۱۹﴾
زنده را از مرده و مرده را از زنده بر مى آورد و زمين مرده را زنده مى كند و همين گونه برانگيخته مى شويد (۱۹)
وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ إِذَا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ ﴿۲۰﴾
از نشانه هاى قدرت اوست كه شما را از خاك آفريد، پس آن گاه به صورت انسان در آمديد و پراكنده شديد (۲۰)
وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ﴿۲۱﴾
از نشانه هاى قدرت اوست كه همسرانى از جنس خودتان برايتان آفريد تا به آنها آرام گيريد و در ميانتان دوستى و مهربانى به وجود آورد، به راستى كه اين عبرتى است براى آنان كه مى انديشند (۲۱)
وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوَانِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِلْعَالِمِينَ ﴿۲۲﴾
از نشانه هاى قدرت او آفرينش آسمانها و زمين و اختلاف زبانها و رنگهاى شماست، به راستى كه اين عبرتى است براى دانايان (۲۲)
وَمِنْ آيَاتِهِ مَنَامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَابْتِغَاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ ﴿۲۳﴾
از نشانه هايش خفتنتان است به شب و روز و بهره جستن از فضل او كه اين عبرتى است براى آنان كه گوش شنوا دارند (۲۳)
وَمِنْ آيَاتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ﴿۲۴﴾
از نشانه هاى قدرت اوست كه برق را براى بيم و اميد به شما نشان مى دهد و از آسمان آبى فرو مى فروستد و به آن زمين مرده را زنده مى كند، به راستى كه اين عبرتى است براى گروهى كه مى انديشند (۲۴)
وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ تَقُومَ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ بِأَمْرِهِ ثُمَّ إِذَا دَعَاكُمْ دَعْوَةً مِنَ الْأَرْضِ إِذَا أَنْتُمْ تَخْرُجُونَ ﴿۲۵﴾
از نشانه هاى قدرت اوست كه آسمان و زمين به فرمانش برپاست، سپس هنگامى كه شما را از زمين فرا مى خواند ناگهان خارج مى شويد (۲۵)
وَلَهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قَانِتُونَ ﴿۲۶﴾
هر كه در آسمان و زمين است از آن اوست و همگى فرمانبردار او هستند (۲۶)
وَهُوَ الَّذِي يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ وَهُوَ أَهْوَنُ عَلَيْهِ وَلَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلَى فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿۲۷﴾
اوست كه آفرينش را آغاز كرد و سپس آن را باز مى گرداند كه برايش آسان تر است و برترين توصيف در آسمانها و زمين از آن اوست و او نيرومند فرزانه است (۲۷)
ضَرَبَ لَكُمْ مَثَلًا مِنْ أَنْفُسِكُمْ هَلْ لَكُمْ مِنْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ مِنْ شُرَكَاءَ فِي مَا رَزَقْنَاكُمْ فَأَنْتُمْ فِيهِ سَوَاءٌ تَخَافُونَهُمْ كَخِيفَتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ﴿۲۸﴾
خداوند براى شما از خودتان مثلى مى زند: آيا بردگان شما در آنچه روزيتان كرده ايم با شما شريك هستند تا در مال با شما برابر باشند و همان گونه كه شما از يكديگر بيم داريد از آنها هم بيم داشته باشيد؟ اين چنين آيات را براى خردمندان بيان مى كنيم (۲۸)
بَلِ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَهْوَاءَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ فَمَنْ يَهْدِي مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ ﴿۲۹﴾
آرى ستمكاران از هوى و هوس خود بدون علم و آگاهى پيروى مى كنند و چه كسى قادر است آنهايى را كه خدا گمراه كرده است هدايت كند؟ و براى آنها هيچ يار و ياورى نخواهد بود (۲۹)
فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۳۰﴾
با يكتا پرستى روى به دين آور، اين آفرينشى است كه خدا مردم را به آن شيوه آفريد، تغييرى در آفرينش خدا نيست، اين است آيين استوار و ليكن بيشتر مردم نمى دانند (۳۰)
مُنِيبِينَ إِلَيْهِ وَاتَّقُوهُ وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ﴿۳۱﴾
به سويش بياييد و از او بترسيد و نماز را برپا داريد و از مشركان نباشيد (۳۱)
مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ﴿۳۲﴾
از كسانى كه در دينشان فرقه فرقه شدند و هر فرقه اى به آنچه داشت دلخوش بود (۳۲)
وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ ﴿۳۳﴾
چون زيانى به مردم برسد پروردگارشان را بخوانند و به درگاه او توبه كنند و چون رحمت خويش را به آنها بچشاند آن گاه گروهى از آنها به پروردگارشان شرك مى آورند (۳۳)
لِيَكْفُرُوا بِمَا آتَيْنَاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿۳۴﴾
تا به آنچه آنها را داده ايم كفران كنند، اكنون بهره گيريد كه به زودى خواهيد دانست (۳۴)
أَمْ أَنْزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَانًا فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ ﴿۳۵﴾
آيا دليل محكمى براى آنها نازل كرديم تا از چيزى كه با خدا شريك مى سازند سخن بگويد (۳۵)
وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ ﴿۳۶﴾
هنگامى كه رحمتى به مردم بچشانيم به آن شاد مى شوند و اگر به خاطر اعمالى كه انجام داده اند مصيبتى به آنها برسد ناگاه مأيوس مى شوند (۳۶)
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ﴿۳۷﴾
آيا نديدند كه خداوند روزى هر كس را بخواهد گشايش دهد يا تنگ گيرد؟ به راستى در اين امر براى گروهى كه ايمان مى آورند، عبرتهاست (۳۷)
فَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ ذَلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿۳۸﴾
حق خويشاوند و مسكين و در راه مانده را بده، اين براى كسانى كه طالب خشنودى خدا هستند بهتر است و آنها رستگارند (۳۸)
وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ رِبًا لِيَرْبُوَ فِي أَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا يَرْبُو عِنْدَ اللَّهِ وَمَا آتَيْتُمْ مِنْ زَكَاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ ﴿۳۹﴾
آنچه ربا مى دهيد تا اموال مردم افزايش يابد نزد خدا افزايشى در كار نيست، ولى با زكاتى كه در طلب خشنودى خدا مى دهيد فزونى حاصل مى آيد (۳۹)
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ هَلْ مِنْ شُرَكَائِكُمْ مَنْ يَفْعَلُ مِنْ ذَلِكُمْ مِنْ شَيْءٍ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿۴۰﴾
خداست آن كه شما را آفريد و روزى داد و مى ميراند و باز زنده مى كند، آيا كسانى را كه شريك خدا مى سازيد مى توانند از اين گونه كارها انجام دهند؟ منزه و برتر است از آنچه شريك او قرار مى دهند (۴۰)
ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ﴿۴۱﴾
به سبب اعمال مردم، در برّ و بحر فساد آشكار شد تا جزاى بخشى از اعمالى را كه انجام داده اند به آنها بچشاند شايد باز گردند (۴۱)
قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلُ كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُشْرِكِينَ ﴿۴۲﴾
بگو: «در زمين بگرديد تا ببينيد عاقبت گذشتگان، كه بيشترشان مشرك بودند، چگونه بود » (۴۲)
فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ الْقَيِّمِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لَا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ يَوْمَئِذٍ يَصَّدَّعُونَ ﴿۴۳﴾
به آيين استوار روى آور پيش از آن كه روزى فرا رسد كه آن را بازگشتى از جانب خداوند نيست، در آن روز مردم دو گروه شوند (۴۳)
مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ ﴿۴۴﴾
كسى كه كفر ورزد، كيفرش بر خود اوست، و آن كه نيكوكار باشد سود خود را مهيا كرده است (۴۴)
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ ﴿۴۵﴾
تا (خداوند) مؤمنان درستكار را از فضل خود پاداش دهد، به راستى كه او كافران را دوست ندارد (۴۵)
وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَلِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ﴿۴۶﴾
از نشانه هاى قدرت او اين است كه بادهاى مژده دهنده را مى فرستد تا شما را از رحمت خود بچشاند و كشتيها به فرمانش روان باشند و از فضل او روزى خود را بجوييد شايد شكرگزاريد (۴۶)
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلًا إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاءُوهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَانْتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿۴۷﴾
پيش از تو پيامبرانى را بر قومشان فرستاديم كه دلايل روشنى به آنان عرضه كردند آن گاه از مجرمان انتقام گرفتيم و ما عهده دار يارى مؤمنان بوديم (۴۷)
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمَاءِ كَيْفَ يَشَاءُ وَيَجْعَلُهُ كِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ﴿۴۸﴾
خداست كه بادها را براى به حركت درآوردن ابرها مى فرستد و بعد آن را در آسمان آن گونه كه بخواهد مى گستراند و پاره پاره مى كند و مى بينى كه دانه هاى باران از لابلاى آن خارج مى شود تا به هر كس از بندگانش كه بخواهد فرو ريزد و شادمان شوند، (۴۸)
وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمُبْلِسِينَ ﴿۴۹﴾
هر چند پيش از آن كه بر آنان نازل شود مأيوس بودند (۴۹)
فَانْظُرْ إِلَى آثَارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ ذَلِكَ لَمُحْيِي الْمَوْتَى وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿۵۰﴾
به آثار رحمت خدا بنگر كه چگونه زمين مرده را زنده مى كند، به طور يقين چنين خدايى زندگى بخش مردگان است و بر هر كارى تواناست (۵۰)
وَلَئِنْ أَرْسَلْنَا رِيحًا فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ ﴿۵۱﴾
اگر بادى بفرستيم كه ببينند كاشته هايشان را زرد مى كند راه كفران پيش مى گيرند (۵۱)
فَإِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتَى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ ﴿۵۲﴾
تو نمى توانى صداى خود را به مردگان بشنوانى و سخنت را به كرانى كه رو مى گردانند بشنوانى، (۵۲)
وَمَا أَنْتَ بِهَادِ الْعُمْيِ عَنْ ضَلَالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ مُسْلِمُونَ ﴿۵۳﴾
و نيز نمى توانى هدايت كنندۀ نابينايان از گمراهى باشى تو نمى توانى بشنوانى جز به آنان كه به نشانه هاى ما ايمان دارند و خود مطيعند (۵۳)
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ ﴿۵۴﴾
خداست كه آفريده هاى ضعيف چون شما را آفريد و پس از ناتوانى نيرو بخشيد و پس از نيرومندى ناتوانى و پيرى را قرار داد، هر چه بخواهد مى آفريند و او داناى تواناست (۵۴)
وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ مَا لَبِثُوا غَيْرَ سَاعَةٍ كَذَلِكَ كَانُوا يُؤْفَكُونَ ﴿۵۵﴾
روزى كه قيامت برپا شود گنهكاران سوگند ياد مى كنند كه جز ساعتى درنگ نداشته اند آرى اين چنين از درك حقيقت محروم مى شوند (۵۵)
وَقَالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَالْإِيمَانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتَابِ اللَّهِ إِلَى يَوْمِ الْبَعْثِ فَهَذَا يَوْمُ الْبَعْثِ وَلَكِنَّكُمْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿۵۶﴾
عالمان مؤمن مى گويند: «شما به فرمان خدا تا روز قيامت درنگ كرديد و اكنون روز رستاخيز است ولى شما نمى دانستيد » (۵۶)
فَيَوْمَئِذٍ لَا يَنْفَعُ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَعْذِرَتُهُمْ وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ ﴿۵۷﴾
در آن روز پوزش ستمكاران سودى ندارد و توبۀ آنان پذيرفته نخواهد شد (۵۷)
وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِي هَذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَلَئِنْ جِئْتَهُمْ بِآيَةٍ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا مُبْطِلُونَ ﴿۵۸﴾
ما در اين قرآن براى مردم هر گونه مثلى آورديم و اگر آيه اى براى آنها بياورى، كافران خواهند گفت: «شما ياوه گويانى بيش نيستيد » (۵۸)
كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۵۹﴾
خداوند اين گونه بر دلهاى نادانان مهر مى زند (۵۹)
فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ ﴿۶۰﴾
پس صبر پيشه كن كه وعدۀ خدا حق است و هرگز آنان كه ايمان ندارند تو را سبكسر نگردانند (۶۰)
