بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندۀ مهربان
المر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿۱﴾
الف لام ميم را اين آيه هاى كتابى است كه از جانب پروردگارت به حق بر تو نازل شده است ولى بيشتر مردم ايمان نمى آورند (۱)
اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ ﴿۲﴾
همان خداوندى كه آسمانها را بدون ستونى كه ببينيد برافراشت و سپس به عرش پرداخت و خورشيد و ماه را به اختيار آورد كه حركت هر كدام را مدت معينى باشد تدبير كارها را به عهده دارد و آيات را بيان مى كند تا به ديدار پروردگارتان يقين حاصل كنيد (۲)
وَهُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْهَارًا وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ﴿۳﴾
اوست كه زمين را بگسترانيد و در آن كوه ها و جويباران قرار داد و انواع ميوه ها را دو قسم پديد آورد، شب را به روز مى پوشاند كه اين امور عبرتى است براى گروهى كه مى انديشند (۳)
وَفِي الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجَاوِرَاتٌ وَجَنَّاتٌ مِنْ أَعْنَابٍ وَزَرْعٌ وَنَخِيلٌ صِنْوَانٌ وَغَيْرُ صِنْوَانٍ يُسْقَى بِمَاءٍ وَاحِدٍ وَنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَى بَعْضٍ فِي الْأُكُلِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ﴿۴﴾
و در روى زمين قطعاتى كنار هم و باغهايى از انگور و مزارع و نخلها كه گاهى از يك بن مى رويند و گاهى از چند بن، در صورتى كه از يك آب سيراب مى شوند و با اينحال ثمرۀ بعضى را بر ديگرى برترى داديم در اينها براى خردمندان عبرتهاست (۴)
وَإِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَإِذَا كُنَّا تُرَابًا أَإِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ وَأُولَئِكَ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَأُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿۵﴾
اگر تعجب كنى از گفتار كسانى تعجب كن كه مى گويند: «آيا هنگامى كه خاك شديم، به خلقت جديدى باز مى گرديم ؟» آنها كسانى هستند كه به پروردگارشان كافر شده اند و بر گردنشان زنجيرهايى است، آنان اهل جهنمند و جاودانه در آن خواهند ماند (۵)
وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلَاتُ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلَى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿۶﴾
آنها پيش از رحمت خواستار عذاب هستند با اين كه قبل از آنها بلاهاى عبرت انگيز نازل شد و پروردگارت مردم را با آن كه ستم كرده اند، مى آمرزد ولى عذابش نيز بسيار سخت است (۶)
وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ ﴿۷﴾
كافران مى گويند: «چرا پروردگار او معجزه اى برايش نفرستاده است ؟» تو هشدار دهنده اى و هر قومى را رهبرى است (۷)
اللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنْثَى وَمَا تَغِيضُ الْأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ وَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ ﴿۸﴾
خداوند آنچه را كه هر ماده اى بدان باردار مى شود و آنچه را رحمها كم يا افزون مى كنند مى داند و هر چيز نزد او مقدار معينى دارد (۸)
عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعَالِ ﴿۹﴾
او داناى نهان و آشكار و بزرگ و برتر است (۹)
سَوَاءٌ مِنْكُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَسَارِبٌ بِالنَّهَارِ ﴿۱۰﴾
چه پنهان سخن گوييد چه آشكار، و نيز مخفى شدگان در شب يا پيدايان در روز براى او يكسان است (۱۰)
لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ ﴿۱۱﴾
فرشتگان مدام از پيش رو و پشت سر به امر خدا آدمى را حفظ مى كنند به راستى كه خداوند سرنوشت هيچ قومى را تغيير نخواهد داد مگر آنچه را در ضميرشان است تغيير دهند و هر گاه خداوند بر بدى قومى اراده كند هيچ چيز مانع آن نخواهد شد و جز خدا سرپرستى نخواهند داشت (۱۱)
هُوَ الَّذِي يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ ﴿۱۲﴾
اوست كه برق را براى ترساندن، و اميدوار شدن، به شما مى نماياند و ابرهاى گرانبار را ايجاد مى كند (۱۲)
وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلَائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيبُ بِهَا مَنْ يَشَاءُ وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ ﴿۱۳﴾
رعد به سپاس او و فرشتگان از بيم خدا تسبيح مى گويند و صاعقه ها را مى فرستد و هر كه را بخواهد گرفتار آن مى كند و آنها دربارۀ خدا با هم جدل مى كنند و عقوبت او سخت است (۱۳)
لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿۱۴﴾
دعوت حق از آن اوست و كسانى كه غير خدا را مى خوانند دعوتشان به اجابت نمى آيد، مانند كسى كه دستش را به سوى آب دراز كند تا آب به دهانش برساند، اما نتواند آب به دهان برساند، و دعاى كافران جز در گمراهى نيست (۱۴)
وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ﴿۱۵﴾
آنچه در آسمانها و زمين است، و خواه و ناخواه، به اتفاق سايه هايشان در بامداد و شبانگاهان براى خدا سجده مى كنند (۱۵)
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿۱۶﴾
بپرس: «پروردگار آسمانها و زمين كيست ؟» بگو: خداست بپرس: «آيا غير خدا را براى خود برگزيده ايد كه مالك سود و زيان خود نيستند؟» بگو: «آيا نابينا و بينا برابرند، يا تاريكى و نور يكسان است ؟» يا شريكانى براى خدا قرار داده اند كه مانند آفريده هاى او آفريده اند و آفرينش بر آنها مشتبه شده است ؟! بگو: «خداوند خالق همه چيز و يكتا و چيره است (۱۶)
أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَابِيًا وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ ﴿۱۷﴾
از آسمان آبى فرو فرستاد كه در دره ها به اندازۀ هر يك سيلاب جارى شد و بر روى آن كفى برآورد، به همان صورت كه براى فراهم آوردن زينت آلات يا وسايل زندگى چيزهايى را بر آتش ذوب مى كنند ريمه هايى مانند كف به وجود مى آيد، اما كفها از بين مى روند و آنچه به مردم سود مى رساند در زمين مى ماند » خداوند اين گونه مثال مى زند (۱۷)
لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَى وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ أُولَئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ ﴿۱۸﴾
براى اجابت كنندگان دعوت پروردگار پاداش نيك است و آنان كه اجابت نكرده اند اگر آنچه را كه روى زمين است با همانند آن براى رهايى از عذاب بلاگردان بدهند حسابشان سخت و جايگاهشان دوزخ باشد كه بد جايگاهى است (۱۸)
أَفَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَى إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿۱۹﴾
آيا كسى كه مى داند آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده حق است مانند كسى است كه نابيناست ؟ تنها عاقلان پند مى گيرند (۱۹)
الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَلَا يَنْقُضُونَ الْمِيثَاقَ ﴿۲۰﴾
كسانى كه به پيمان خدا وفا مى كنند و پيمان شكن نيستند (۲۰)
وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ ﴿۲۱﴾
و آنان كه پيوندهايى را كه خدا به آن امر كرده است برقرار مى دارند و از پروردگارشان مى ترسند و از سختى حساب بيم دارند (۲۱)
وَالَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولَئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ ﴿۲۲﴾
و آنان كه به طلب خشنودى پروردگار صبر مى كنند و نماز برپا مى دارند و از آنچه نصيبشان كرديم در پنهان و آشكار انفاق مى كنند و با نيكيها بديها را از بين مى برند، عاقبت صاحب سراى ديگرند (۲۲)
جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَالْمَلَائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بَابٍ ﴿۲۳﴾
بهشتهاى جاويدان كه خود و پدران، همسران و فرزندان صالح آنها به آن داخل مى شوند و فرشتگان از هر درى بر آنان وارد مى شوند: (۲۳)
سَلَامٌ عَلَيْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ ﴿۲۴﴾
سلام بر شما به خاطر صبر كردنتان، عاقبت چه خوب جايگاهى نصيبتان شد (۲۴)
وَالَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولَئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ﴿۲۵﴾
و آنان كه پس از پيمان بستن با خدا پيمان شكنى مى كنند پيوندهايى را كه خدا به استقرارشان فرمان داده است قطع مى كنند و در زمين فساد به بار مى آورند، در سراى ديگر گرفتار لعن و بدفرجامى مى شوند (۲۵)
اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَفَرِحُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتَاعٌ ﴿۲۶﴾
خداوند روزى هر كه را بخواهد وسعت مى دهد و هر كه را بخواهد در تنگنا قرار مى دهد، لكن آنها به زندگى دنيا خوش دل شدند در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت متاع ناچيزى است (۲۶)
وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ ﴿۲۷﴾
كافران مى گويند: «چرا از سوى پروردگارش معجزه اى بر او نازل نشده است ؟» بگو: «خداوند هر كه را بخواهد گمراه مى كند و هر كه را به سوى او باز گردد هدايت خواهد كرد» (۲۷)
الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ﴿۲۸﴾
آنان كه ايمان آورده اند و دلهايشان به ياد خدا آرام مى گيرد، آگاه باشيد كه ياد خدا آرام بخش دلهاست (۲۸)
الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ﴿۲۹﴾
براى مؤمنان صالح زندگى پاكيزه و عاقبت نيكو رقم خورده است (۲۹)
كَذَلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَا أُمَمٌ لِتَتْلُوَ عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمَنِ قُلْ هُوَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ مَتَابِ ﴿۳۰﴾
اين گونه تو را به ميان امتى فرستاديم كه پيش از آنها امتهاى ديگرى بودند و در گذشتند تا آنچه را به تو وحى كرديم بر آنها بخوانى در حالى كه به خداى رحمان كفر مى ورزند بگو: «او پروردگار من است و جز او معبودى نيست، بر او توكل كردم و بازگشتم به سوى اوست» (۳۰)
وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَى بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِنْ دَارِهِمْ حَتَّى يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ ﴿۳۱﴾
اگر قرآنى بود كه كوه ها را به حركت درآورد يا زمين را شكاف دهد يا مردگان را به سخن درآورد باز هم (ايمان نمى آورند) و همۀ امور در اختيار خداست آيا مؤمنان نمى دانند كه اگر خدا بخواهد همۀ مردم را هدايت مى كند و كافران پيوسته به سبب اعمالشان سركوب مى شوند و يا به زودى مصيبتى بر سراى ايشان فرود مى آيد تا وعدۀ خدا فرا رسد، خداوند خلف وعده نخواهد كرد (۳۱)
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ ﴿۳۲﴾
پيامبران پيش از تو را نيز مسخره كردند و من كافران را مهلت دادم و بعد آنها را دچار عذاب كردم، پس عذاب من چگونه بود؟ (۳۲)
أَفَمَنْ هُوَ قَائِمٌ عَلَى كُلِّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ وَجَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ قُلْ سَمُّوهُمْ أَمْ تُنَبِّئُونَهُ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي الْأَرْضِ أَمْ بِظَاهِرٍ مِنَ الْقَوْلِ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مَكْرُهُمْ وَصُدُّوا عَنِ السَّبِيلِ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ﴿۳۳﴾
آيا كسى كه بر همۀ اعمالشان ناظر است همانند بتان است و براى خدا شريكانى قرار داده اند؟ بگو: «آنها را نام ببريد شايد مى خواهيد او را در روى زمين به چيزى آگاه كنيد كه از آن بى خبر است ؟ يا از سخنى آشكار خبر دهيد؟» حق اين است كه در نظر كافران مكرشان آراسته آمد و از راه راست باز ماندند و هر كه را خدا گمراه كند راهنمايى ندارد (۳۳)
لَهُمْ عَذَابٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَقُّ وَمَا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَاقٍ ﴿۳۴﴾
در زندگى دنيا گرفتار عذابى شوند و عذاب آخرت سخت تر است و هيچ كس نمى تواند در برابر خدا آنان را نگهدارد (۳۴)
مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ أُكُلُهَا دَائِمٌ وَظِلُّهَا تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا وَعُقْبَى الْكَافِرِينَ النَّارُ ﴿۳۵﴾
وصف بهشتى كه به پرهيزگاران وعده شده است: نهرها در آن جارى است و ميوه ها و سايه اش دائمى است، اين سرانجام پرهيزگاران است و عاقبت كافران آتش است (۳۵)
وَالَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَفْرَحُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمِنَ الْأَحْزَابِ مَنْ يُنْكِرُ بَعْضَهُ قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ إِلَيْهِ أَدْعُو وَإِلَيْهِ مَآبِ ﴿۳۶﴾
آنان كه كتابشان داده ايم، به آنچه بر تو نازل شده است خوش دلند و بعضى گروه ها قسمتى از آن را انكار مى كنند بگو: «من مأمورم كه خدا را بپرستم و به او شرك نياورم، فقط به سوى او دعوت مى كنم و بازگشت من به سوى اوست » (۳۶)
وَكَذَلِكَ أَنْزَلْنَاهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَمَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا وَاقٍ ﴿۳۷﴾
چنين بود كه قرآن را به زبان عربى نازل كرديم و اگر بعد از آن كه آگاه شدى از هوسهاى آنها پيروى مى كردى در برابر خدا هيچ كس تو را يارى و نگهدارى نمى كرد، (۳۷)
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجًا وَذُرِّيَّةً وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ ﴿۳۸﴾
پيش از تو رسولانى فرستاديم و همسران و فرزندانى براى آنها قرار داديم و جز به فرمان خدا هيچ رسولى نمى توانست معجزه اى بياورد، هر مهلت و اجلى، مكتوب است (۳۸)
يَمْحُو اللَّهُ مَا يَشَاءُ وَيُثْبِتُ وَعِنْدَهُ أُمُّ الْكِتَابِ ﴿۳۹﴾
خداوند آنچه را بخواهد محو يا اثبات مى كند و كتاب اصلى (ام الكتاب) نزد اوست (۳۹)
وَإِنْ مَا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ وَعَلَيْنَا الْحِسَابُ ﴿۴۰﴾
اگر مقدارى از آنچه را كه به آنها وعده داده ايم به تو نشان دهيم يا تو را بميرانيم در هر حال ابلاغ به عهدۀ تو و حساب به عهدۀ ماست (۴۰)
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا وَاللَّهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ وَهُوَ سَرِيعُ الْحِسَابِ ﴿۴۱﴾
مگر نمى بينند كه ما آهنگ اين سرزمين مى كنيم و پيرامونش را مى كاهيم، تنها خداست كه فرمان مى دهد و هيچ كس بر رد حكمش قادر نيست و او زود شمار است (۴۱)
وَقَدْ مَكَرَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلِلَّهِ الْمَكْرُ جَمِيعًا يَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ وَسَيَعْلَمُ الْكُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ ﴿۴۲﴾
كسانى كه پيش از آنها بودند مكر ورزيدند، ولى تمام چاره گريها از آن خداست و كردار هر كس را مى داند و دير نخواهد بود كه كافران سرانجام سراى ديگر را ببينند و بدانند كه براى كيست (۴۲)
وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ ﴿۴۳﴾
كافران مى گويند: «تو پيامبر نيستى » بگو: «كافى است كه خدا و كسانى كه علم كتاب دارند گواه باشند » (۴۳)
