متن عربی:
وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِیدِ عَنِ الصَّفَّارِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ مَنْصُورٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا قَالَ: لَمَّا وُضِعَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ ع عَلَی السَّرِیرِ لِیُغَسَّلَ نُظِرَ إِلَی ظَهْرِهِ وَ عَلَیْهِ مِثْلُ رُکَبِ الْإِبِلِ مِمَّا کَانَ یَحْمِلُ عَلَی ظَهْرِهِ إِلَی مَنَازِلِ الْفُقَرَاءِ وَ الْمَسَاکِینِ.

ترجمه فارسی :
از محمد بن حسن بن احمد بن ولید، از صفار، از محمد بن حسین بن ابی‌الخطاب، از علی بن اسباط، از اسماعیل بن منصور، از برخی از اصحاب ما نقل شده است که: هنگامی که علی بن حسین (ع) را بر تخت غسل قرار دادند تا شسته شود، به پشت او نگاه کردند و دیدند که پشتش مانند زانوهای شتر است، به دلیل حمل بارهایی که بر پشت خود به خانه‌های فقرا و مساکین می‌برد.

منبع: وسائل الشیعه، جلد 9، صفحه 402 ( علل الشرائع- 231- 6. )